Blossom Stories : Enjoy every minute of life

October 23, 2011

ลุ้นระทึก..จากแม่สะเรียงยันเชียงใหม่

Filed under: Travel — blossom2219 @ 11:38 pm

ท่ามกลางการลุ้นระทึกของสถานการณ์น้ำท่วมในกรุงเทพฯ ดิฉันมีเหตุต้องรอนแรมไปปฏิบัติงานเฉพาะกิจไกลถึง อำเภอแม่สะเรียง จังหวัดแม่ฮ่องสอน ค่ะ หลายคนเห็นรูปถ่ายที่เพิ่งอัพโหลดขึ้นแล้วอาจเกิดอาการอิจฉาเพราะความสวยงามของทัศนียภาพแถวนั้น แต่ในฐานะคนเดินทางแล้ว…โปรดติดตามอ่านให้ถึงบรรทัดสุดท้ายแล้วกันค่ะ ฮา

คราวก่อนที่มาที่แม่สะเรียง ดิฉันนั่งรถยนต์มาจากแม่สอด เลาะตามเชิงเขา (หรือตรงไหนของเขานี่แหละ) ผ่านหลายร้อยโค้ง ใช้เวลาประมาณ 4 ชั่วโมง คราวนี้ได้ผู้สันทัดกรณีแนะนำว่า ลองขึ้นเครื่องไปเชียงใหม่แล้วนั่งรถลงมาแม่สะเรียงดู ใช้เวลาน้อยกว่าและทางดีกว่า ซึ่งอันหลังนี่ดึงดูดใจมาก เพราะคิดว่าโค้งคงจะน้อยกว่า ไม่อยากเมารถให้เป็นภาระคนขับ เพราะรู้ว่ายาแก้เมารถใช้กับตัวเองไม่ได้ผล

คนขับใจดีบอกว่า เส้นทางนี้ที่สุดในเมืองไทยแล้ว ไปถึงแม่ฮ่องสอนก็ 1800 กว่าโค้งแบบที่เขาคุยกับโครมๆ แหละครับ แต่เราไปแค่แม่สะเรียงก็ประมาณ 900 โค้ง แม่เจ้า! ดิฉันอยากเขกกะบาลตัวเองที่หลงคิดไปว่ามันน่าจะวิ่งรถทางตรงได้แบบที่เป็น “ทางดี” ก็เป็นเมืองหุบเขา ภาคเหนือของเรา จะรอดพ้นโค้งไปได้อย่างไร เฮ้อ โค้งอย่างเดียวไม่พอ ยังเห็นทางขาดแหว่งเป็นจุดๆ เนื่องจากเพิ่งมีดินถล่ม ถนนโค้งที่รถวิ่งสองเลนนั้น บางจุดวิ่งได้เลนเดียว เพราะอีกเลนมันยวบยุบไปเลยจากการที่ดินข้างล่างโดนเซาะไป แอบตาโต หลับไม่ลงระหว่างทาง แต่ไม่อ้วก พยายามมองไปข้างหน้า ซึ่งก็ไม่เห็นทางตรง มองด้านข้างสองข้าง เป็นหุบเขาสูง มึนกว่าเดิม …ช่วยหนูด้วย หนูอยากกลับบ้าน

คราวนี้ได้มีโอกาสเห็นแม่สะเรียงเต็มตาขึ้นอีกนิด เพราะพักอยู่ 2 คืนเต็ม ดิฉันแอบสังเกตุว่าที่นี่ ไม่ค่อยมีวัยรุ่น มีแต่คนวัยทำงานและคนสูงอายุ เห็นเขาว่าวัยรุ่นพากันไปเรียนที่เชียงใหม่หรือแม่ฮ่องสอนกันหมด การท่องเที่ยวไม่ได้คึกคักมากมาย มีวัดขนาดใหญ่อยู่ 4 แห่ง น้องเจ้าถิ่นใจดีขับรถพาขึ้นไปวัดจอมทอง บรรยากาศข้างบนสวยมาก (ซึ่งจะได้นำเสนอด้วยภาพในโอกาสต่อไปนะคะ) มีร้านอาหารอยู่หลายแห่ง โรงแรมเยอะ โรงแรมที่ดิฉันพักอยู๋ริมแม่น้ำยวม แอบชำเลืองดูระดับน้ำแล้วภาวนาว่าอย่าเพิ่งล้นขึ้นมา ฮา

นอกจากแม่สะเรียงแล้ว ดิฉันก็ได้สัมผัสเชียงใหม่เพิ่มขึ้นอีกนิด จากการที่คนขับรถแวะตรงสวนสน ซึ่งเขาบอกว่าเป็นซีนยอดฮิต ใครมาก็ต้องถ่ายรูปตรงนี้ หนังไทยเรื่องอะไรก็ไม่รู้ ก็ถ่ายที่นี่เหมือนกัน แล้วระหว่างรอเวลาขึ้นเครื่อง ดิฉันได้เดินช้อปตรงห้างที่ชื่อเซ้นทรัลหรือโรบินสันแอร์พอร์ตของเขาด้วย หน้าตาเหมือนกรุงเทพฯ มาก ร้านเสื้อผ้าแบรนด์ดัง ร้านอาหาร ร้านกาแฟ เพียงแต่ผู้คนเขาอู้กำเมืองกัน ของอย่างเดียวที่ซื้อติดมือมาฝากแม่ก็คือ หอยลายทอดตราปลายิ้มกระป๋องใหญ่ 8 กระป๋อง เพราะจำได้ว่าร้านซื้อสะดวกแถวบ้านและซุปเปอร์มาร์เก็ตที่กรุงเทพฯ เริ่มไม่มีขายแล้ว

วันเดินทางกลับ เครื่องบินออกช้ากว่ากำหนดไป 40 นาที ดิฉันใจแทบขาดด้วยความกระวนกระวาย (ทำไมต้องมาช้าตอนจะกลับ ถ้าเป็นตอนมาจะไม่ว่าเลย 555)  เพราะรู้สึกอย่างเดียวว่าอยากกลับบ้าน โทรจิกคนขับรถให้มารอตั้งแต่ยังไม่ออกจากเชียงใหม่ บึ่งฝ่าการจราจรของเย็นวันศุกร์มาถึงใจกลางเมืองจนได้

ต่อให้กรุงเทพฯ จะน้ำท่วมจมน้ำยังไง ก็จะกลับไปหาลูกกับแม่ เพราะเราเป็นที่พึ่งเดียวของเขา เป็นกำลังสำคัญของบ้าน ข่าวบอกว่าตรงถนนศีรสมาน ดอนเมืองน้ำท่วมแล้ว ซึ่งบ้านพ่อโดนเต็มๆ แอบตกใจเพราะเมื่อวันอาทิตย์ที่แล้วยังไปวิ่งเล่นกับอุ๊กที่ท้ายสวน และนั่งเปลญวนกันอยู่เลย คืนนั้นนอนหลับสบาย..วินาทีนี้คงไม่มีอะไรดีไปกว่าที่นอนแห้งสะอาดกับผ้าห่มอุ่นสักผืน สิ่งที่ทำให้มันสมบูรณ์แบบก็คือการที่ได้เห็นคนที่เรารักนอนหลับปุ๋ยอยู่ใกล้ๆ ดิฉันไม่ได้สวดมนต์ก่อนนอนมาสักพักแล้ว แต่คืนนั้นกลับมาสวดเหมือนเดิม..อธิษฐานให้คนที่เรารักปลอดภัย บอกให้เรารู้ว่าเรายังมีกัน และเราจะฝ่าวิกฤตไปด้วยกันค่ะ

Leave a Comment »

No comments yet.

RSS feed for comments on this post. TrackBack URI

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

Blog at WordPress.com.

%d bloggers like this: