Blossom Stories : Enjoy every minute of life

February 27, 2011

วันแห่งความภาคภูมิใจ

Filed under: Lifestyle — blossom2219 @ 9:54 pm

ยังจำตอนที่รับปริญญาใบแรกกันได้ไหมคะ? (กระทู้นี้เด็กอายุต่ำกว่า 21 ปีอาจต้องอาศัยคำแนะนำของแฟนหรือคนรอบข้างที่เคยผ่านประสบการณ์นี้มาแล้ว ก๊ากก) เป็นวันที่เราก้าวพ้นจากคำว่านิสิตนักศึกษามาสู่คำว่า “บัณฑิต” เวลาที่สวมครุยวิทยฐานะเดินไปไหนต่อไหน มีช่อดอกไม้ ตุ๊กตา ถ่ายรูป ฯลฯ ประมาณนี้ ทุกคนมองด้วยความชื่นชมแม้จะไม่รู้จักกันก็ตาม

ที่ยังไม่ได้พูดถึงคือ การแต่งหน้าทำผมของบรรดาบัณฑิตหญิงอย่างเราๆ รุ้สึกว่าจะเป็นครั้งแรกในชีวิตเลยทีเดียวที่ต้องตื่นเช้ามาก ประมาณตี 5 (เดี๋ยวนี้เห็นบางคนบอกว่าตี 2 โอ้มายก๊อด) เพื่อลงไปแต่งหน้าทำผมวันที่เข้ารับพระราชทานปริญญาบัตรจริงๆ ซึ่งก็ไม่ได้จะสวยเริ่ดหรอกค่ะ เพราะตัวดิฉันเองไม่ค่อยสันทัดและพิถีพิถันในเรื่องนี้มากมายนัก เอาเป็นว่าไม่ให้ผิดระเบียบแล้วกัน คือต้อง เปิดหู เปิดหน้า สมัยนั้นลูกเล่นการแต่งหน้าทำผมก็ไม่เยอะแบบทุกวันนี้หรอกค่ะ ดีที่ไม่ได้ทำทรงนางงาม โดยส่วนตัวแล้วดิฉันชอบวันที่ไม่ได้แต่งหน้าทำผมมากกว่าอีก

แล้ววันรับปริญญาก็มักจะเป็นวันแดดเปรี้ยง (แบบว่า แดดประหารค่ะ) ที่เราต้องยืนยิ้มถ่ายรูปจนแสบตา เมื่อยขาเพราะการใส่รองเท้าส้นสูงถึง 2 นิ้วเป็นเวลานานขนาดนั้นเป็นครั้งแรก ยังไม่รวมภาวะรองเท้ากัดของบางคนด้วย เฮ้อ แต่ก็เป็นวันที่เห็นพ่อแม่ยิ้มแก้มปริด้วยความภูมิใจ แค่นี้ก็คุ้มค่ะ

พอรับปริญญาใบที่สอง สถาบันเดิมอีกต่างหาก ดิฉันเลยไม่ยอมเสียตังค์และตื่นแต่เช้าเพื่อแต่งหน้าทำผมอีกแล้ว ก็ไม่มีใครบังคับซะหน่อย มหาบัณฑิตก็หน้าซีดๆ ได้ รวบผมก็พอ อีกอย่าง พอเป็นปริญญาใบที่สอง ความตื่นเต้นก็น้อยลงเป็นธรรมดา ดิฉันไม่ได้บอกให้พ่อแม่พี่น้องมาถ่ายรูปด้วยซ้ำ พอรับพระราชทานฯ เสร็จก็นั่งรถกลับบ้านเลย ง่วงและเพลีย ตอนนั้นเป็นคุณแม่มือใหม่ ลูกสาวเพิ่งอายุ 3 เดือนเองด้วยค่ะ

และแล้ว ขณะที่ความทรงจำในเรื่องนี้ของดิฉันเลือนลางเต็มที่ อาทิตย์ที่แล้ว ตอนที่ดิฉันไปสอบที่รามฯ ตามกำหนดการสอบปลายภาค ตรงกับช่วงการซ้อมรับปริญญาของที่นั่นพอดี แปลกที่ดิฉันรู้สึกกระปรี้กระเปร่าขึ้นมามากมาย จำได้ว่าเดินอมยิ้มอยู่คนเดียวที่ได้เห็นช่อดอกไม้วางขายเต็มสองข้างทาง สองฝั่งถนนตรงหน้ามหาวิทยาลัย มีของขวัญของที่ระลึกรูปแบบใหม่ๆ มากมาย อย่าง ป้ายแดงของรถยนต์ที่เอามาเขียนว่า จบแล้ว เมื่อปีการศึกษาที่ผ่านมา มีตุ๊กตาสวมครุย มีป้าย เสื้อยืด ที่ติดว่าจบเพื่อพ่อ จบเพื่อแม่ หรือ “เกือบนิยมอันดับหนึ่ง” ฯลฯ ดูแล้วจะไม่ให้ยิ้มได้อย่างไรกันคะ?

ดิฉันเห็นบัณฑิตเดินไปมาในชุดครุยสีกรมท่าดูสง่างามดีจัง แอบมาบอกลูกสาวว่า เดี๋ยวลูกเรียน ป.4 ไปงานรับปริญญาแม่กัน เห็นเธอยิ้มๆ เพื่อนที่ทำงานล้อเลียนว่า ถึงเวลานั้นไม่อายเขาเหรอ แก่แล้ว อ้าว คิดได้ไงเนี่ย อายทำไมกันคะกับความสำเร็จของตัวเอง ไม่ได้ไปหลงรักคนมีแฟนซะหน่อย ถึงจะต้องอาย ฮา

ดิฉันแอบเลือกทรงผมและแบบการแต่งหน้าไว้แล้ว กะว่าจะเป็นบัณฑิตที่สวยที่สุดตอนอายุ 40 ให้ดู ไม่มีใครแก่เกินเรียน ไม่มีวัยไหนที่ผู้หญิงจะต้องหยุดสวย และก็ไม่มีการสำเร็จการศึกษาครั้งไหนไม่น่าภาคภูมิใจหรอกค่ะ จริงไหม?

Leave a Comment »

No comments yet.

RSS feed for comments on this post. TrackBack URI

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

Create a free website or blog at WordPress.com.

%d bloggers like this: