Blossom Stories : Enjoy every minute of life

September 16, 2010

เรารักมอเตอร์ไซค์

Filed under: Lifestyle — blossom2219 @ 7:43 am

ดิฉันซ้อนมอเตอร์ไซค์เป็นอาชีพค่ะ ใครจะว่าอันตรายยังไงไม่สนใจ รู้สึกว่าตัวเองเกิดมาเพื่อสิ่งนี้จริงๆ 555

 

จะว่าไปก็ซ้อนตั้งแต่จำความได้เลยค่ะ เข้ามาอยู่กรุงเทพฯ เรียน ป.1 ตอนประมาณ 6-7 ขวบ แม่ส่งขึ้นมอเตอร์ไซค์รับจ้างหน้า ส.น. ลุมพินีไปหน้าโบสถ์มหาไถ่ จนเรียน ม.1 ม.3 พ่อไปรับที่โรงเรียนก็ยังซ้อน ตอนเรียน ม.4 ม.5 เรียนภาษาอังกฤษที่เอยูเอ พ่อมารับตอนเย็นก็ซ้อนอีก งดซ้อนไปหนึ่งปีตอนไปอยู่แคนาดาละมังคะ กลับมาเรียนมหาวิทยาลัยก็ซ้อนอีก พ่อซิ่งไปส่งถึงหน้าประตูอักษรฯ เลย (ไปเองคงไม่ทันเรียนคาบ 08.00 น.) ตอนเย็นเลิกซ้อมเชียร์ก็มารับ  ขนาดทำงานประจำที่แรก พ่อยังมารับมาส่งอยู่เลย ขอบอก

 

อาจารย์ที่คณะฯ ท่านหนึ่งเคยเห็นดิฉันซ้อนแล้วเก็บไปแซวในห้องว่า ท่าทางดิฉันคล่องแคล่วมาก สามารถทำตัวให้พลิ้วไปกับมอเตอร์ไซค์ได้ อาจารย์ท่านพูดแบบจริงใจนะคะ ไม่ได้เหน็บแนมพวกลูกคุณหนูคนไหนในห้อง ดิฉันว่าการซ้อนมอเตอร์ไซค์นี่ก็เป็นทักษะเหมือนกันนะ พี่ๆ และ เพื่อนๆ บางคนที่รู้จักซ้อนไม่เป็น คือตัวเกร็งแข็งมาก จนคนขับเคยไล่ให้ลง เพราะขับลำบาก เวลาสวมกระโปรง ผู้หญิงต้องนั่งด้านข้าง เอาขาสองข้างไว้ด้านเดียวกัน อันนี้ท่าปราบเซียนเลย แถมกระโปรงสั้น กระโปรงยาว ต้องมีเทคนิคค่ะ

 

ชาวต่างชาติบางคนที่ทำงาน กลัวการนั่งมอเตอร์ไซค์ด้วยเหตุผลความปลอดภัยส่วนตัว (= ขี้กลัว) นั่นเอง แต่ดิฉันนั่งทุกวัน เพราะรวดเร็วทันใจ แถมคิวมอเตอร์ไซค์หน้าคอนโดนั้นคุ้นเคยกันเป็นอย่างดี ยิ่งสบายใหญ่ ไปต้องคอยบอกว่าให้ไปส่งที่ไหน จอดตรงไหน ใช้เวลาเดินทางวันหนึ่งแค่ 5 นาทีเองค่ะ

 

ดิฉันอุ้มอุ๊ก อุ๊ก ซ้อนมอเตอร์ไซค์คุณตาหรือพ่อดิฉันเองตั้งแต่อายุ 8 เดือน โตหน่อย คุณตาติดเบาะเด็กเล็กๆ ด้านหน้าให้นั่ง จนอายุ 4-5 ขวบ แกเริ่มซ้อนด้านหลังเกาะเอวคุณตาเอง ท่าทางคงไม่ค่อยกลัวเท่าไหร่ ตอนนี้คุณตาไปรับจากโรงเรียน ชีขึ้นซ้อนอย่างแคล่วคล่อง ถ้าต้องอาศัยรถยนต์ไปรับ-ส่งจริงๆ ไม่รู้แกจะถึงบ้านกี่ทุ่มกี่ยามกันนะคะ บางทีไปไหนมาไหนกันสองคนระยะใกล้ๆ เราก็ซ้อนกันไปสองคน สนุกสนานค่ะ

 

ดิฉันคงโชคดีด้วย ที่เจอคนขับที่มารยาทค่อนข้างดี มีน้ำใจ บางครั้งดิฉันเดินเข้าซอยอยู่ แล้วพวกเขาขับเข้ามาแล้วเห็น ก็จะเรียกให้ขึ้นเพื่อมาส่งให้ที่คอนโด บางทีดิฉันบอกไม่ต้องหรอก ไม่มีตังค์ กะประหยัดสัก 10 บาท พวกเขาก็จะบอกว่าไม่เป็นไร บางทีนั่งมาแล้วก็ไม่เก็บ

 

มีครั้งหนึ่งเมื่อเร็วๆ นี้ ไปรับอุ๊ก อุ๊ก ที่โรงเรียนแล้วจ่ายค่าซ่อมรองเท้าหมด จนเหลือเงินติดตัวแค่ 10 บาทซึ่งไม่พอค่ารถกลับไปอาคารสำนักงานที่ทำงาน ก็เลยกะจะเดินกลับ ซึ่งไกลโขอยู่ รองเท้าส้นสูงอีกต่างหาก ระหว่างเดินลัดซอย ปรากฎว่าคนขับมอเตอร์ไซค์คนหนึ่งเห็น เลยบอกให้ขึ้นรถ ดิฉันบอกว่าไม่มีตังค์ค่ะ เขาเลยบอกว่าไม่เป็นไรครับ จะเดินเหรอ? มันตั้งไกล พอมาส่งหน้าตึก บอกให้เขารอ จะไปเอาเอทีเอ็มบนออฟฟิศกดตังค์ให้ เขาบอกไม่เป็นไรครับ แล้วเขาก็ไป ดิฉันได้แต่จำเบอร์หลังเสื้อเขาไว้ แล้วไปจ่ายเงินเขาทีหลัง ซึ่งเขาก็ไม่รับอีก

 

แหมๆๆ เห็นไหมคะ ว่าเกิดมาเพื่อซ้อนมอเตอร์ไซค์เป็นอาชีพจริงๆ เป็นผู้โดยสารวีไอพีอีกต่างหาก

3 Comments »

  1. ไม่ชอบซ้อนอ่ะ….มันอันตราย"ชอบขี่" มอร์ไซค์ มากกว่าค๊า (…มันกว่าเยอะ)คริ คริ

    Comment by nida — September 16, 2010 @ 7:56 pm | Reply

  2. กำลังรับสมัครชายหนุ่มขี่มอเตอร์ไซค์ได้อยู่เหมือนกัน ฝากหาให้ด้วยดิ

    Comment by Blossom — September 18, 2010 @ 9:44 pm | Reply

  3. หะ….แน่ใจนะ…ว่า"ขี่มอร์ไซค์" อย่างเดียวอ่ะ อิอิ

    Comment by nida — September 22, 2010 @ 6:42 am | Reply


RSS feed for comments on this post. TrackBack URI

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

Blog at WordPress.com.

%d bloggers like this: