Blossom Stories : Enjoy every minute of life

June 14, 2010

อุ๊ก อุ๊ก และทีมงาน

Filed under: Lifestyle — blossom2219 @ 9:25 pm

อุ๊ก อุ๊ก เปิดเทอมได้สองสัปดาห์แล้วค่ะ ท่ามกลางความชื่นมื่นของหลายฝ่าย รวมทั้งตัวเธอเองด้วย (?) ปีนี้ขึ้น ป.2 แล้ว ไม่ร้องไห้แล้ว (คงรู้ว่า ร้องยังไง แม่ก็ต้องให้ไปโรงเรียนอยู่ดี เพราะจ่ายค่าเทอมไปแล้ว ฮา) ทุกคนต้องมีหน้าที่จริงไหมคะ

 

จะว่าไป ในการเลี้ยงอุ๊ก อุ๊ก นี่เราก็ต้องมีทีมงานค่ะ เรียกอย่างนี้คงจะเหมาะสม ทีมงานนี้ก็ประกอบไปด้วยพ่อ แม่ดิฉัน ตัวดิฉันเอง และป๊าของเธอ แบ่งกันรับหน้าที่ตามช่วงเวลา เช้ามา ดิฉันก็ต้องจับคุณเธอถักเปีย ผูกโบว์ แต่งชุดนักเรียนเรียบร้อย ต้องทำอย่างเนียนนิดหนึ่งค่ะ ด้วยการใช้โทรทัศน์ช่อง Cartoon Network เป็นอุปกรณ์เสริม ห้ามพูดเรื่องโรงเรียนหรือวิชา่เรียนมากไป เดี๋ยวเธอนึกขึ้นได้่ว่าไ่ม่ชอบวิชาไหน จะพาลร้องไห้อีก ให้เธอนั่งนิ่งๆ รอเวลาป๊าเธอแต่งตัวเรียบร้อย ก็ส่งออกจากบ้านไปพร้อมกันไม่เกินเจ็ดโมงเช้า ป๊ารับหน้าที่ไปส่งอุ๊ก อุ๊ก ถึงหน้าโรงเรียน โดยอาศัยมอเตอร์ไซค์รับจ้างหน้าคอนโดเรา ไม่เสียเวลานอนและไม่เสียเวลารถติด 5 นาทีถึงที่หมาย สบายเหมือนกัน

 

เลิกเรียน พ่อดิฉันจะไปรอรับอุ๊ก อุ๊ก ทุกวัน ช่วยหิ้วกระเป๋าใบโต แถมยังคอยซื้อขนมมาให้เธออีก อุ๊ก อุ๊ก ซ้อนมอเตอร์ไซค์คุณตาอย่างกระฉับกระเฉง มาส่งต่อให้ถึงมือคุณยายที่คอนโด คุณยายก็รับช่วงต่อในการหาข้าวหาปลา วิ่งเล่น เอนเตอร์เทนเธอจนถึงเวลาที่ดิฉันกลับมา ตรวจการบ้าน จัดตารางสอนกับเธอ ซึ่งเธอก็จะอยู่ในสภาพพุงป่อง สวมชุดนอนสวยงาม ประแป้งขาวนวล พร้อมเข้านอนแล้ว

 

ดิฉันจะเป็นกำลังเสริมไปรับเธอที่โรงเรียนพร้อมกับพ่อด้วย เพื่อดูความเรียบร้อย ว่าวันนี้เธอฉี่ราดไหม เพื่อนแกล้งไหม หรือเธอมีอะไรจะฟ้องหรือเปล่า เพราะกลัวว่าถ้ารอถึงเวลาเลิกงานกลับไปเจอ เรื่องราวนั้นจะตกเทรนด์ไปซะก่อน (คือเธอลืมไปแล้ว) ทำให้เราพลาดเหตุการณ์สำคัญไป เมื่อวันก่อน เธอเลือดกำเดาไหลที่โรงเรียน แขนเสื้อเปื้อนเลือด เธอเล่าให้ฟังว่าครูพาไปห้องพยาบาล และช่วยล้างเสื้อให้เธอด้วย..ครูคนนั้นชื่อครูมนูญ เป็นผู้ชาย สอนวิชาศิลปะ เธอชอบวิชานี้เสมอ แม่ก็เก็บข้อมูลไป

 

อ้อ เวลาไปรับอุ๊ก อุ๊ก นี่ก็มีเรื่องฮาได้ทุกวันนะคะ ลองนึกภาพ ผู้ปกครองนับร้อยจะพากันชะเง้อหาลูกตัวเองจนคอยาวเป็นยีราฟตรงบันได แล้วเด็กทุกคนที่ลงมาก็เหมือนกันหมดเลย คือ ถักเปียสองข้าง ผูกโบว์ขาว ถือกระเป๋าเป้ด้านหลัง สะพายกระติกน้ำสีชมพู หลายคนหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้น แล้วพูดประโยคเดียวกันหมดคือ แม่อยู่ไหน? สถานการณ์โกลาหลน่าดูเชียว วันหนึ่งอุ๊ก อุ๊ก มองหาแม่ไม่เจอ น้ำตาไหลพรากเลย ดีเหมือนกันค่ะ พอเห็นเด็กยืนร้องไห้ จะเป็นจุดเด่น แม่เดินเข้าไปหาได้ทันทีเลย อุ๊กก็คงคิดว่าบรรดาผู้ปกครองก็หน้าตาคล้ายกันหมด แยกไม่ออกเหมือนกัน ตอนนี้เราเลยมีนโยบายการนัดเจอกันใหม่ แบบไม่ต้องพึ่งมือถือ

 

ทุกคนต่างก็ทำหน้าที่ที่ได้รับมอบหมายกันอย่างดีที่สุดค่ะ ถ้าไม่มีพ่อกับแม่คอยช่วย ดิฉันก็นึกไม่ออกเหมือนกันว่า ตัวเองจะเป็นยายเพิ้งขนาดไหน มองเห็นคุณแม่ท่านอื่นๆ ที่มารับลูกที่โรงเรียน ดูเหมือนจะไม่ใช่คนทำงานกัน เพราะท่าทางเขาจะได้ช้อปปิ้งรอเวลารับลูก ไอ้เราต้องวิ่งข้ามสะพานลอย โดดงาน ซิ่งมอเตอร์ไซค์ ตะเกียกตะกายมารับเธอทุกวัน เฮ้อ แต่พอนึกถึงพ่อกับแม่ ก็คิดได้ว่าสองท่านนี้เหนื่อยกว่าดิฉันตั้งเยอะ เลี้ยงดิฉันมาจนโตขนาดนี้ ยังมาช่วยดูอุ๊ก อุ๊ก อีก  ใครเลยจะดีเท่า

 

คุณแม่คนไหนที่ทำเองได้ทั้งหมดที่ว่ามานี่ ขอได้รับความนับถือจากดิฉัน ไว้ ณ ที่นี้เลยค่ะ และถ้าไม่รังเกียจ ดิฉันก็ขอแสดงความนับถือตัวเองเช่นกันกับความเป็นซุปเปอร์มัมของตัวเอง อิอิ

Leave a Comment »

No comments yet.

RSS feed for comments on this post. TrackBack URI

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

Blog at WordPress.com.

%d bloggers like this: