Blossom Stories : Enjoy every minute of life

March 6, 2010

ใจหาย..เวลาหายใจ

Filed under: Lifestyle — blossom2219 @ 10:37 pm

ดิฉันย้ายบ้านไม่บ่อยค่ะ ตั้งแต่จำความได้ก็อยู่แฟลตซึ่งเป็นบ้านพักสวัสดิการของข้าราชการตำรวจ ถึงจะย้ายออกมาซื้อคอนโดอยู่เอง  แต่ก็ยังไปๆ มาๆ ที่แฟลตเพราะพ่อแม่ยังพักอยู่ แต่พ่อจะย้ายออกสิ้นเดือนนี้แล้วเพราะเกษียณอายุราชการ แอบใจหายเวลาหายใจค่ะ มีใครเคยเป็นไหม?

 

เพราะที่นี่เป็นบ้านจริงๆ ของที่ดิฉันก็ว่าได้ Home is where the heart is ค่ะ ไม่จำเป็นต้องเป็นบ้านเดี่ยวมีบริเวณ หรือ ทาวน์เฮาส์หรูหรา (ที่เราขายไปได้ 555) แต่มันเป็นที่ไหนสักแห่งที่ความหลัง ความทรงจำอันยาวนาน และความรักความผูกพันของพ่อแม่ลูก ของครอบครัวเราสถิตย์อยู่ที่นั่น..ลึกซึ้งเกินบรรยายค่ะ

 

ดิฉันเริ่มต้นชีวิตการเป็นกรุงเทพฯ ที่นี่ ตั้งแต่เรียน ป.1 จนทำงาน เดินและวิ่งขึ้นบันได 5 ชั้นมาเกือบ 30 ปี ตั้งแต่ใส่ชุดเอี๊ยมไปเรียนโรงเรียนคาทอลิกแห่งหนึ่งในละแวกนี้ ใส่คอซองจนใส่ชุดนิสิต ชุดสาวออฟฟิศ ที่นี่จึงเป็นส่วนสำคัญกว่าค่อนชีวิตของดิฉันเลย พอวันนี้ได้มาเห็นสภาพห้องที่เกือบๆ จะว่างเปล่าเพราะพ่อกับแม่ทยอยขนของกันไปเกือบหมด ก็เลยอดใจหายนิดๆ ไม่ได้ มองไปตรงไหนก็เห็นความทรงจำเก่าๆ สีจางๆ ผุดขึ้นมา

 

กำแพงตรงนี้..ดิฉันกับน้องชายเคยเอาดินสอสีมาวาดรูปกันจนเลอะเทอะตอนเด็กๆ เล่นโอเอ็กซ์กัน เขียนต่อว่ากัน จนมาถึงรุ่นอุ๊ก อุ๊ก เธอก็ทำจิตรกรรมฝาผนังไว้เหมือนกัน

 เหล็กดัดหน้าบ้านที่เคยโหนเล่นตอนสมัยตัวกระเปี๊ยก เพราะเราไม่ค่อยมีของเล่น

ประตูบานผุที่ดิฉันกับน้องชายเคยนั่งพิงรอแม่เพราะเราไม่มีกุญแจเข้าบ้าน

ห้องน้ำที่ดิฉันกับน้องชายเคยพากันแอบงีบตอนเช้าเพราะงัวเงีย ไม่อยากไปโรงเรียน

มุมเล็กๆ หลังบ้านที่เคยมีผึ้งมาทำรัง

ห้องนอนเล็กที่พ่อให้ช่างมากั้นให้เป็นสัดเป็นส่วน เพื่อให้ฉํนหัดนอนคนเดียวตอนเริ่มเป็นวัยรุ่น

โต๊ะเขียนหนังสือที่เคยนั่งทำรายงานกับพิมพ์ดีดเครื่องเก่าสมัยเรียนมหาลัย

จักรเย็บผ้าที่แม่ซื้อให้ไว้ดิฉันเย็บชุดตุ๊กตาและตัดขากางเกงยีนส์เอง

ฯลฯ

 

ดิฉันไม่กลัวความสูงเพราะชอบยืนหน้าบ้าน และมองลงไปข้างล่างตั้งแต่จำความได้ ขณะที่หลายคนขาสั่นแค่เห็น  ดิฉันไม่กลัวความมืดเช่นกันเพราะต้องขึ้นบันได 5 ชั้นซึ่งไม่ค่อยมีไฟติดระหว่างทาง (เขาประหยัดไฟ) อยู่หลายปี ไม่กลัวเลือดเท่าไหร่เพราะสมัยเด็กๆ วิ่งเล่นรอบโรงพัก ได้เห็นผู้ต้องหาหรือคนที่มาแจ้งความมาในสภาพไม่น่าดูประจำ (ยังไม่รวมรถปอเต็กตึ้งและมูลนิธิต่างๆ ที่มารอรับ…) และที่สำคัญ ดิฉันไม่กลัวตำรวจค่ะ ไม่ว่าจะยศไหน หรือหน้าดุแค่ไหน

 

ก็..พ่อดิฉันเป็นตำรวจ ฮา และดิฉันก็ภาคภูมิใจในความเป็นลูกสาวตำรวจของตัวเองด้วย

 

Leave a Comment »

No comments yet.

RSS feed for comments on this post. TrackBack URI

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

Blog at WordPress.com.

%d bloggers like this: