Blossom Stories : Enjoy every minute of life

January 25, 2010

มือถือไมค์..ไม่มีร้องไห้

Filed under: Lifestyle — blossom2219 @ 4:46 pm

การได้ทำงานที่ตัวเองรักนั้นถือเป็นโชคดี แต่การรักงานที่ตัวเองทำนั้นถือเป็นเรื่องจำเป็นค่ะ ฟันธงกันตั้งแต่ต้นปีเลย ใครทำใจให้รักงานตัวเองไม่ได้ รีบมองหาที่หมายใหม่เถอะค่ะ เอาใจช่วย

 

ส่วนหนึ่งของหน้าที่การงานปัจจุบันที่ดิฉันชอบมากๆ ก็คือเวลาได้มีโอกาสจัดอบรม เพราะจะได้มีโอกาสพ่วงการเป็นวิทยากรและพิธีกรไปด้วยเล็กๆ น้อยๆ ทุกที (ถึงแม้จะไม่ใช่มืออาชีพ)

 

จำได้ว่าสาเหตุที่ย้ายงานจากสำนักงานข่าวอินเตอร์มาอยู่บริษัทญี่ปุ่น ส่วนหนึ่งก็เพราะจะได้มีโอกาสทำหน้าที่เป็นวิทยากรอบรมภาษาอังกฤษให้กับพนักงานด้วยนั่นแหละ แล้วก็ยังมีโอกาสได้จัดงานกีฬาสีซึ่งต้องรับหน้าที่ล่ามและพิธีกรในงานด้วย สมใจนึก บางลำภูเลยจริงๆ ค่ะ

 

ในงานปัจจุบัน ดิฉันต้องทำหน้าที่ปฐมนิเทศน์พนักงานใหม่ แล้วก็เป็นหนึ่งในทีมงานวิทยากรอบรมเรื่องการป้องกันโรคเอดส์ในที่ทำงานด้วย ล่าสุด ก็เพิ่งอบรมเรื่อง Code of Conduct หรือจรรยาบรรณพนักงานไปหมาดๆ

 

บางคนไม่ถูกกับการพูดในที่ชุมชนหรือ public speaking เอาเลย อาจจะกลัว ตื่นคน ตื่นเวที ฯลฯ ไม่ใช่แต่คนไทยเราหรอกค่ะ ฝรั่งก็เป็นเหมือนกัน แต่จะบอกว่าโดยส่วนตัวแล้วชอบจัง ไม่รู้ทำไม 555 ส่วนหนึ่งคือ มันเป็นงานที่ท้าทาย ต้องใช้ความกล้า ความมั่นใจอย่างมาก และความรู้ในเรื่องที่จะพูดต้องแน่นพอสมควรด้วย พอได้เห็นแววตาของผู้ที่เข้ามารับการอบรม จะรู้สึกฮึกเหิมขึ้นมาเลย เวลาได้จับไมค์แล้วมีความสุข ว่างั้นเหอะ ใครจะว่ายังไงข้าไม่สน เอิ๊ก เอิ๊ก

 

ขออนุญาตเล่าว่า ดิฉันเคยประกวดร้องเพลงตอน ม.ต้น ค่ะ ยืนถือไมค์ร้องเพลงต่อหน้านักเรียนหลายร้อยคน ตอน ม.ปลาย เคยเป็นพิธีกรงานสัปดาห์ห้องสมุด แถมยังเคยรับตำแหน่งนางสาวไทย เอ๊ย นักเรียนแลกเปลี่ยนวัฒนธรรม ซึ่งต้องทำหน้าที่ตัวแทนประเทศต่อหน้าฝรั่งหัวดำหัวแดงเยอะมาก ต้องเป็นวิทยากรตัวน้อยเล่าถึงความเป็นมาของชาติเรา และยังต้องฟ้อนรำต่อหน้าคนนับพันด้วย ป้าดดด จะว่าไปก็เจนเวทีอะเนอะ เข้าใจแล้วใช่ไหมคะว่าทำไมความเขินกระเด็นออกจากสารบบผู้หญิงคนนี้?

 

พูดถึงเรื่องร้องเพลง ก็พอดีว่าพวกเพื่อนสนิทก็ชอบร้องเพลงกันหมด คาราโอเกะนี่ชอบเหลือเกิน นั่นเป็นผลพลอยได้ขององค์กรเราเลย เพราะนอกเหนือจากการเป็นพิธีกร วิทยากรแล้ว เราต้องรับหน้าที่ร้องเพลงเอนเตอร์เทนพนักงานในบางครั้งด้วย บางทีต้องบากหน้าโดนยัดเยียดให้เป็นตัวแทนแผนกประกวดร้องเพลงกับเขาด้วย เอาให้เหมาะ (พนักงานจะอยากฟังหรือเปล่าก็ไม่แน่ใจ แต่ตอนนี้เริ่มมีแฟนคลับแล้วนะคะ 555)

 

เมื่อก่อนมีพี่ที่ทำงานรับจ็อบเล่นดนตรีตอนกลางคืนในผับเล็กๆ พอเราไป ก็ได้รับเชิญขึ้นไปร้องบนเวทีด้วยทุกที ไม่มีแมวมองหมามองหรอกค่ะ แค่จบเพลง ไม่เสียหน้า แล้วก็ไม่ได้ไปไล่แขกคนอื่นในร้านกลับหมดก็พอ อยู่บนเวทีเล็กๆ แบบนั้นก็มีความสุขเหมือนกันค่ะ บางทีได้ทีปด้วย ฮา

 

ขอปิดท้ายด้วยรวมอิริยาบถมือถือไมค์ ไฟส่องหน้า ของตัวเองแล้วกันค่ะ สุขสันต์วันเงินเดือนออก

 

 

 

 

 

Leave a Comment »

No comments yet.

RSS feed for comments on this post. TrackBack URI

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

Create a free website or blog at WordPress.com.

%d bloggers like this: