Blossom Stories : Enjoy every minute of life

November 20, 2009

กฎ กติกา มารยาทของความเป็นมืออาชีพ

Filed under: Lifestyle — blossom2219 @ 5:55 pm

ดิฉันเข้าวงการ..ทำงานครั้งแรกตั้งแต่อายุ 18 ค่ะ เป็นงานชั่วคราวในองค์การระหว่างประเทศใกล้บ้าน (ประมาณแววออกตั้งแต่เด็ก ฮิๆ) ตอนนั้นเพิ่งได้วุฒิ ม.6 หมาดๆ แต่งเนื้อแต่งตัวก็ไม่เป็นหรอกค่ะ ตอนไปสัมภาษณ์ก็ใส่กระโปรง เสื้อ blouse รองเท้าส้นสูงไปแล้ว คือพยายามนำเสนอตัวเองแบบผู้ใหญ่คนหนึ่ง ไม่ได้แต่งเครื่องแบบนักเรียนไป แต่หลังจากไปสัมภาษณ์ เห็นสถานที่ทำงาน ขอบข่ายความรับผิดชอบของงาน ก็ไปหาซื้อเสื้อผ้าเพิ่มเติมเพื่อไปใส่มาทำงานให้เหมาะสม ดิฉันเลยต้องใส่ถุงน่อง รองเท้าส้นสูง เสื้อทำงานแบบผู้หญิง กางเกงผ้า ตั้งแต่อายุแค่นั้นเลย เวลาไปกินข้าวกับเพื่อนๆ หลังเลิกงาน มันพากันล้อว่า แก่กันทุกคน แต่พอเราเล่าถึงงาน (และเงินที่ได้)  ทุกคนก็พากันอึ้ง (ประมาณว่าอิจฉา 55)

 

จนเรียนจบมหาวิทยาลัยจริงๆ ทำงาน full-time จริงๆ ก็ได้กลับมาแต่งเครื่องแบบสาวออฟฟิศอีกครั้ง สมัยนั้นไม่เหมือนสมัยนี้ และที่บริษัทเอกชนที่ทำงานก็มีวัฒนธรรมไม่เหมือนกับยุคปัจจุบัน ตอนนั้นดิฉันจำได้ว่าใส่กระโปรงกับเสื้อสูทแบบที่มันเข้ากัน ใส่ถุงน่อง รองเท้าส้นสูงด้วย ทั้งที่ด้วยหน้าที่การงานแล้วเราก็ไม่ได้ต้องไปพบเจอใคร แต่ก็ต้องใส่เพราะไม่งั้นมันดูไม่เป็นมืออาชีพ (และดิฉันว่ามันก็ทำให้รู้สึกว่าเป็นผู้หญิงและสวยดี)  และก็ไม่สุภาพ (เขาว่างั้น) แต่วันศุกร์จะมีนโยบายการแต่งกายแบบ Business Casual คือสามารถใส่กางเกงยีนส์ เสื้อโปโลได้ สบายๆ แต่ก็ยังสุภาพ

 

ตอนที่ทำงานบริษัทญี่ปุ่น มีกฎห้ามพนักงานหญิงนุ่งกางเกงมาทำงานเป็นลายลักษณ์อักษรในคู่มือพนักงานเลย ไม่ต้องสงสัยหรอกค่ะ ดิฉันทนอยู่ได้แค่ 10 กว่าเดือนก็โบกมือลาซาโยนาระไป จริงๆ ให้ใส่กระโปรง ถุงน่อง รองเท้าส้นสูงทุกวันก็ชอบนะคะ แต่อย่าได้มาบังคับกันเชียว ที่นี่ไม่ใช่โรงเรียนประจำ แค่ต้องตอกบัตร(รูดบัตร) บันทึกเวลาทำงานก็แย่แล้วนะ (ยังไม่รวมกฎที่ว่ามาสายเกิน 3 ครั้ง จะโดนจดหมายเตือน จดหมายเตือน 3 ครั้งจะโดนไล่ออก เอากะเขาดิ) บริษัทชื่อดังแห่งหนึ่งที่เคยเรียกดิฉันไปสัมภาษณ์ ก็ตำหนิทันทีว่ามาสัมภาษณ์ทำไมไม่ใส่กระโปรง มันเป็นธรรมเนียมขนาดนั้นเลยเหรอ ดิฉันก็เลยเดินออกมาเลยเหมือนกัน

 

สมัยเรียนก็มีกฎระเบียบมากมาย เช่น ห้ามไว้ผมม้า ห้ามดัดผม ห้ามโน่น ห้ามนี่) จบมายังเจอแบบนี้ เหมือนชีวิตถูกจำกัดยังไงไม่รู้ จริงๆ แล้วการเป็นคนมีระเบียบวินัยนั้นเป็นสิ่งดีค่ะ ดิฉันก็สอนลูกแบบนี้เสมอ มันผนวกมากับความรับผิดชอบ และการรู้จักตีกรอบ จัดระเบียบตัวเอง แต่มันต้องไม่ใช่การบังคับแบบไม่มีเหตุผล ถามหน่อยว่าพนักงานหญิงที่ใส่กางเกงมาทำงานนั้น ไม่ได้ใช้สมองทำงานเท่ากับผู้หญิงที่ใส่กระโปรงมาเหรอ? หรือพนักงานที่มาสาย-กลับเร็ว พองาม แต่ทำงานเสร็จเรียบร้อยดีนั้น ผิดตรงไหน? ถ้าเราเล่นใช้วิธีการบังคับใช้แบบไม่มีเหตุผลแบบนี้ ดิฉันว่ามันจะนำไปสู่การละเมิดกฎ ตามแบบเด็กวัยรุ่นไทย คือ ยิ่งกฎเยอะ ยิ่งขอแหวก เพราะกฎมีไว้ให้แหวก

 

ตัวอย่าง เช่น ต้องใส่กระโปรงมาทำงานทุกวัน สาวน้อยคนหนึ่งใส่กระโปรงสั้นจุ๊ดจู๋ กับเสื้อสายเดี่ยวเกาะอกมาทุกวัน เอาสิใครจะว่าอะไร แถมยังลากรองเท้าส้นตึก ส้นเตารีด เผยช่วงขาเรียวยาวและนิ้วเท้าสีแดงแปร๊ด วันศุกร์ให้พนักงานแต่งกายตามสบายได้ บางคนใส่เสื้อยืด รองเท้าแตะมาเลย เดือดร้อนฝ่ายบุคคลต้องออกประกาศอีกว่า ห้ามใส่เสื้อผ้าโป๊เปลือย รองเท้าต้องหุ้มส้นเท่านั้น ฯลฯ นึกแล้วขำเหมือนกัน จริงๆ เรื่องพวกนี้ ไม่น่าต้องมาบอกกันอีก เพราะถ้าบรรลุนิติภาวะ รับปริญญาจนมีงานมีการทำนี่ น่าจะรู้จักกับคำว่า ความเหมาะสม หรือ กาลเทศะ บ้าง หรือเปล่าคะ?

 

เดี๋ยวนี้สังคมเปลี่ยนไป เครื่องแต่งกายก็เปลี่ยนไปด้วยตามประสาวงการแฟชั่นที่ไม่เคยหยุดนิ่ง มีเสื้อผ้ามากมายที่ออกแบบมาให้ผู้หญิงทำงานโดยเฉพาะ เช่นกางเกงผ้า เสื้อเชิ้ตแบบเข้ารูป รวมไปถึงกางที่ขายาวระดับเข่า เดี๋ยวรองเท้าแบบที่เรียกว่า คัชชู ปิดมิดชิดก็ไม่ค่อยใส่กันแล้วละค่ะ มีรองเท้าส้นแหลม ส้นเข็ม เปิดหน้า เปิดหลัง เรียบหรูดูดีมากมาย ใส่ออกมาแล้วยังคงความเป็นมืออาชีพและดูสุภาพดีนะคะ นิตยสารผู้หญิงหลายเล่มจะมีการสอนเคล็ดลับการ mix and match เสื้อผ้าสำหรับใส่ทำงาน (ผนวกปาร์ตี้วันศุกร์) มากมาย จะว่าไปเรื่องแบบนี้สอนกันยาก และก็มีเรื่องวัฒนธรรมองค์กรเข้ามาเกี่ยวข้องด้วย

 

ถ้าทำงานอยู่บริษัทโฆษณา หรือ บริษัทที่ทำงานแฟชั่น พนักงานก็คงต้องดูนำสมัยนิดหนึ่งตามภาพลักษณ์ ทั้งนี้ทั้งนั้นก็ต้องคงความสุภาพไว้หน่อย ถ้าจะสายเดี่ยวนมหกไปพบลูกค้านี่ก็เกินไป แต่ถ้าเป็นหน่วยงานราชการ หรือองค์การระหว่างประเทศนี่ ก็คงต้องรักษาภาพพจน์ให้เหมาะสมกับหน้าตาองค์กร ให้เกียรติสถานที่ด้วย ดิฉันเคยได้รับการอบรมมาว่าเสื้อยืดคอกลม รองเท้าแตะนั้นไม่สุภาพในทุกกรณี การปล่อยชายเสื้อออกมานอกกางเกง หรือการใส่รองเท้าแบบที่เปลือยเท้าจนเห็นนิ้วเท้า หรือเปลือยขาจนเห็นขนหน้าแข้งก็ไม่สุภาพเหมือนกัน สถานที่ราชการบางแห่ง ถ้าเราเป็นผู้หญิงไปติดต่อ ต้องใส่กระโปรงไป อย่างโรงเรียนอุ๊กๆ นี่ ถ้าผู้ปกครองใส่สั้นจู๋ แฟชั่นจ๋า ยามไม่ให้เข้าเพราะไม่เหมาะสม คุณแม่บางคนกรี๊ดว่าเธอใส่กระโปรงแล้วนะ และคุณขา มันสั้นค่ะ ต้องให้นิยามความเหมาะสมให้ฟังยังไงดีวะเนี่ย? ดิฉันไม่ได้จะบอกตัวเองมืออาชีพกว่าใครหรอกค่ะ แต่ไม่ยอมให้ใครมาว่าได้ว่าแต่งตัวไม่เหมาะสมแน่นอน จะเน้นที่เสื้อผ้าสีพื้น สีออกเข้มๆๆ ด้วย มิดชิดไว้ก่อน ที่สำคัญของความเป็นมืออาชีพก็คือการตรงต่อเวลาด้วยค่ะ

 

ท้ายนี้ ขอเอาภาพถ่ายวันสบายๆ ที่รวบรวมความกล้าใส่ชุดสวยๆ ท้าลมร้อน ท้าอายุกันหน่อย ไม่ต้องรวยก็สวยได้ และยังคงความเป็นมืออาชีพเวลาที่ทำงานค่ะ

 

 

Leave a Comment »

No comments yet.

RSS feed for comments on this post. TrackBack URI

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

Create a free website or blog at WordPress.com.

%d bloggers like this: