Blossom Stories : Enjoy every minute of life

November 6, 2009

รถไฟฟ้ามาหานะ..คุณยาย

Filed under: Movies Comments — blossom2219 @ 7:53 am

ช่วงนี้มีโอกาสได้ทำกิจกรรมกับแม่บ่อยค่ะ หลังจากห่างหายกันไปนานอยู่ ด้วยภารกิจหน้าที่ เราได้ไปลอยกระทง ล่าสุดก็พาแม่ไปดูหนังเรื่อง รถไฟฟ้ามาหานะเธอ โดยไม่ได้คาดคิดมาก่อน

 

พอดีว่าวันนั้นแม่มีนัดไปพบหมอที่โรงพยาบาลตำรวจซึ่งเสร็จเร็วเพราะเราได้คิวแรกเลย (ต้องขอบคุณป๊าอุ๊ก อุ๊ก ไว้ ณ ที่นี้) แล้วโรงพยาบาลก็อยู่ห่างกับเซ็นทรัลเวิร์ลดแค่ตรงสี่แยกนั่นเอง เราก็ไม่รอช้า ลองพากันไปดูตั๋วหนังสิว่ามันมีรอบอะไรที่เราพอจะดูกันได้บ้าง ก็มีรอบหกโมงเย็นพอดี เป็นอันลงตัว

 

ก่อนหน้านี้ได้ยินน้องที่ทำงานป่าวร้องกรี๊ดๆๆๆๆ กันมากมายว่าหนังเรื่องนี้น่ารักเหลือเกิน ทั้งพระเอก นางเอก บางคนก็บอกว่านางเองถือกระเป๋าสวยทุกใบทั้งเรื่องเลย บางคนก็บอกว่าพระเอกน่ารักมาก พี่บางคนบอกว่าดูแล้วร้องไห้ บางคนน้ำตาซึม บางคนไปดูมาแล้วสองรอบ และพร้อมจะไปดูรอบที่สามสี่ห้าทันทีที่มีโอกาส ไอ้เราก็ โอ้โห อะไรกันวะนั่น แต่เนื่องจากคุณแม่ขอร้อง เลยยอมกัดฟันตามใจ

 

จริงๆ แล้วไปดูหนังครั้งแรกในชีวิตก็ไปกับแม่นี่แหละค่ะ สมัยนั้นมีโรงหนังเพชรรามา โรงหนังเอเธนส์ ตั๋วหนังราคาแพงสุดก็ 40 บาท หนังที่คุณจารุณี สุขสวัสดิ์ เล่นนี่ได้ดูเกือบทุกเรื่อง พอเป็นวัยรุ่นมาก็ไปดูกับเพื่อน เลยไม่ได้ไปกับแม่มานานมากแล้ว โรงหนังใหญ่ ใหม่เอี่ยมสมราคาที่นั่งละ 120 บาท เรามีเป็บซี่และป็อบคอร์นกันด้วยค่ะ เหมือนมาออกเดทกันเลย

 

ขอสารภาพว่าโดยส่วนตัวไม่ค่อยประทับใจในตัวหนังเท่าไหร่นะคะ ไม่อคติด้วย แต่ในฐานะคนเสพงานศิลปะ ต้องบอกว่าหนังมันไม่ค่อยลงตัวเท่าที่ควร ขาดองค์ประกอบของความเป็นโรแมนติกคอเมดี้อีกเยอะมาก การตัดต่อภาพ ดนตรีประกอบ การดำเนินเรื่องไม่ค่อยเนี้ยบเลย ซึ่งจริงๆ แล้วผู้กำกับหรือผู้ตัดต่อน่าจะใช้เวลาทบทวนอีกนิด

 

สิ่งหนึ่งที่เป็นเสน่ห์ที่เห็นได้ชัดและโดดเด่นมากๆ ของหนังเรื่องนี้ก็คือ คุณเคน ธีรเดช เอ๊ย ไม่ใช่ค่ะ อันนี้คงเป็นความในใจของน้องที่ทำงาน เสน่ห์ของหนังเรื่องนี้ก็คือ ลักษณะของตัวเอกฝ่ายหญิงซึ่งมีความเป็น real life หรือถ่ายทอดชีวิตจริงของสาวไทยวัยกลางคนออกมาได้อย่างโดนมาก คือ เป็นอาหมวยลูกคนจีน ที่บ้านมีฐานะ แต่ก็ยังออกมาทำงานประจำ แม่สอนมาว่าไม่ให้จีบผู้ชายก่อน เลยอยู่มาจน 30 ไม่มีแฟนสักคน ประมาณนั้น ช่างคลับคล้ายคลับคลากับน้องคนหนึ่งที่รู้จักเสียจริง เอิ๊ก เอิ๊ก

 

ใครๆ ก็บอกว่าเป็นหนังรัก แต่ดิฉันว่าอารมณ์รักในเรื่องนี้ ไม่ได้รับการถ่ายทอดออกมาเลย หรือดิฉันอาจเป็นคนชอบแสดงความรักมากเกินไป? คือ พระเอกก็ไม่บอกว่าชอบหรือรัก นางเอกก็ไม่พูด เอ้า ไม่พูดไม่ว่า จับมือกัน หรือวิ่งมากอดกันก็ยังดี แต่มันหาไม่ได้เลยค่ะ ไอ้ครั้นจากกันไปนาน 2 ปี จดหมายสักฉบับ อีเมลล์ ของฝาก หรือบอกกันว่าคิดถึง ก็ไม่มี กลับมาแล้วยังไม่บอกอีก มาเจอกันบนรถไฟฟ้า แหม จะรู้ไหมเนี่ย ว่ามีใจ หรือรอพรหมลิขิตมากระแทกอย่างเดียว ช่างสามารถเก็บความรักกันไว้ได้ คือ ดูแล้วอึดอัดแบบวัยรุ่นใจร้อนน่ะค่ะ ดิฉันว่าน้อยหน่ากับเจี๊ยบในเรื่อง "แฟนฉัน" หรือ ลุงจำรัสกับป้าสมพิศแห่ง "ความจำสั้น แต่รักฉันยาว" ยังเป็นเรื่องรักมากกว่านี้ เหอ เหอ ต้องขออภัยถ้ามีสาวกหนังเรื่องนี้เข้ามาอ่าน ถือเป็นกระทู้ล่อเป้า

 

อีกอย่างที่ดูดีก็คือ รถไฟฟ้าบีทีเอส ของเรานี่เองค่ะ พระเอกตัวจริงเลย สวยทุกอย่าง สะอาดสะอ้าน ตรงเวลา เป็นธรรมชาติ โดยเฉพาะมุมที่รถวิ่งสวนกันที่สถานีสยามแสควร์จนเห็นภาพรถทั้งสองสาย งดงามจนดิฉันคิดว่าน่าจะมีคนไปสมัครงานเป็นวิศวกรเจียรางรถไฟฟ้าเพิ่มขึ้นอีกเยอะ คนที่เล่นเป็นพ่อแม่ของนางเอกคัดมาดีค่ะ ยามก็ดี (ดาราตลกที่เป็นน้องของโน้ต เชิญยิ้ม)พระเอกเสียอีกที่ดิฉันว่าทื่อไปนิด คือ สีหน้ามีอารมณ์เดียว ขายหล่ออย่างเดียว ไม่โรแมนติกอย่างแรง ในขณะที่นางเอกแสดงได้ดี สมบทบาท ดูโก๊ะอย่างเป็นธรรมชาติ เสียอย่างเดียวที่ไม่มีบทบาทให้สองคนนี้ได้หวานแหววกว่านี้ หนังจะซึ้งขึ้นและเรียกน้ำตาจนแสบตาได้เลย

 

อยากบอกว่า ความจำสั้น แต่รักฉันยาว สมบูรณ์แบบกว่านะคะ สุขสันต์วันเริ่มต้นฤดูหนาวและทุกวันที่เรายังมีลมหายใจค่ะ

 

 

 

Leave a Comment »

No comments yet.

RSS feed for comments on this post. TrackBack URI

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

Create a free website or blog at WordPress.com.

%d bloggers like this: