Blossom Stories : Enjoy every minute of life

October 5, 2009

ใครจะไปยกมือขึ้น?

Filed under: Travel — blossom2219 @ 10:39 am

ใครไม่เคยนั่งรถไฟยกมือขึ้น? รถไฟในที่นี้หมายถึง รถไฟปู๊น ปู๊น กะฉึก กะฉัก แบบในมิวสิคเพลง ไปหาดใหญ่คราวนั้นฉันยังจดจำ..ของวงชาตรีนะเจ้าคะ ไม่ใช่รถไฟฟ้ามหานคร อย่างบีทีเอส หรือ เอ็มอาร์ที  ตอนเด็กๆ ดิฉันได้นั่งบ่อยมาก จำได้ว่าทุกครั้งที่โรงเรียนปิดภาคเลย เพราะต้องไปหาคุณตาคุณยายที่ต่างจังหวัด (อำเภอบ้านหมอ จังหวัดสระบุรี) จริงๆ แล้วก็ไม่ได้ไปหาอะไรให้ท่านชื่นใจหรอกค่ะ แต่ไปวิ่งเล่นตากแดดจนตัวดำกลางทุ่งนาโน่น จำได้ว่าจากหัวลำโพงไปถึงสถานีปลายทางนั้นนานดีจัง นั่งนับสถานี อ่านป้ายสถานี ไม่ถึงซักที พอเริ่มโตหน่อย หัวแข็ง ไม่ไปแล้ว ขี้เกียจนั่งรถด้วย ประกอบกับเริ่มมีกิจกรรมกับที่โรงเรียนในช่วงปิดเทอมบ้าง กว่าจะได้ไปอีกที ก็ได้ไปรถยนต์กับพ่อแม่แล้ว เลยไม่ได้นั่งรถไฟตั้งแต่บัดนั้น

 

ดิฉันบอกอุ๊ก อุ๊ก เสมอว่าแกโชคดีที่เกิดมาตอนที่เรามีรถส่วนตัวใช้กันแล้ว ไปไหนมาไหนไม่ค่อยลำบาก หยุดพักกลางทางได้ตามต้องการ ได้เห็นทะเลตั้งแต่ขวบกว่าๆ แต่เวลาไปไหนมาไหนด้วยกันสองคนแม่ลูก ดิฉันก็จะพยายามใช้บริการขสมก. เสมอค่ะ เพื่อความสะดวก ประหยัด แล้วก็ไม่อยากให้แกเป็นคุณหนูเกินไป อุ๊กนั่งมอเตอร์ไซค์ตั้งแต่ยังไม่ขวบ นั่งรถสองแถว นั่งสามล้อ นั่งแท็กซี่ นั่งรถเมล์ และดิฉันก็อยากให้แกได้มีโอกาสนั่งรถไฟของการรถไฟฯ ด้วยค่ะ อย่ากระนั้นเลย เดี๋ยวจะใกล้เกลือกินด่าง เราจึงพากันนั่งรถใต้ดินไปลงที่สถานีปลายทางคือหัวลำโพง แล้วก็ลองนั่งรถไฟระยะสั้นๆ เล่นเพื่อให้แกได้เห็นรถไฟตัวจริงเสียงจริงซะที

 

หัวลำโพงเปลี่ยนไปเยอะเลยค่ะ ดูสะอาดสะอ้านไฮโซขึ้น รถไฟฟ้าใต้ดินก็แสนดี มีทางเดินเชื่อมถึงกันเลย ดิฉันก็ไม่เคยซื้อตั๋วเองซักที เพราะตอนเด็กๆ ก็ไปกับแม่ตลอด เลยได้เห็นว่าช่องขายตั๋วนำระบบคอมพิวเตอร์มาพิมพ์ตั๋วออกมาเป็นกระดาษยาวสีขาวแล้ว ไม่ใช่ตั๋วสีชานมเป็นกระดาษแข็งใบเล็กๆ เหมือนเมื่อก่อน ว้าวๆๆ แถมยังเชยอีกด้วยที่ไม่รู้ว่าเราไม่ต้องเสียค่ารถไฟถ้าเป็นการนั่งระยะสั้นๆ แบบนี้ ได้ตั๋วปุ๊บสามคนพ่อแม่ลูกก็พากันวิ่งไปชานชลาที่ 7 ซึ่งรถไฟจอดรออยู่แล้ว

 

กว่าจะถึงบางปะอินก็ใช้เวลาอยู่สองชั่วโมงกว่า อุ๊ก อุ๊ก โงกเงกไปเรียบร้อยในบรรยากาศโยกเยกบนรถไฟที่อบอ้าว ตามสถานียังมีแม่ค้าเดินแบกตะกร้าขึ้นมาขายของกันโล้งเล้งเหมือนเดิมเลย นึกถึงตลกคาเฟ่เมื่อก่อนที่ชอบเอามุกพวกแม่ค้าพวกนี้มาล้อเลียนเสมอ โบกี้รถไฟขบวนที่เรานั่งดูเก่ามากแล้ว (สงสัยจะเป็นขบวนเดียวกับที่ดิฉันเคยนั่งตอนเด็กๆ แน่เลย 555) แต่ก็ให้ความรู้สึกคลาสสิคยังไงบอกไม่ถูกเชียวค่ะ หน้าต่างรถไฟก็ยังเป็นแบบที่เปิดปิดยากเหมือนเดิม ห้องน้ำก็ยังกลิ่นแรงเหมือนเดิม แล้วก็ยังมีนายตรวจเดินมาเจาะรูตั๋วเราเหมือนเดิมด้วยค่ะ

 

เราตุเลงๆ กันไปถึงพระราชวังบางปะอินด้วยรถสองแถว ดิฉันจำได้ว่าเคยมาทัศนศึกษาที่นี่ตอนป.5 ค่ะ เป็นการไปทัศนศึกษาครั้งแรกในชีวิตด้วยแหละ มาคราวนี้รู้สึกสถานที่ได้รับการบูรณะเยอะเลย มีศูนย์นักท่องเที่ยว ร้านไอศกรีมชื่อดัง มีรถกอล์ฟให้ขับรอบพระราชวังเอง แล้วหอที่เคยเห็นก็ทาสีใหม่ซะสวยเชียว นักท่องเที่ยวไม่ค่อยมีจนน่าใจหาย แล้วก็หมายเหตุ สำหรับคนที่ใส่กางเกงขาสั้นเหนือเข่าในทุกกรณีต้องนุ่งผ้าถุงหรือกางเกงขายาวทับด้วยค่ะ

 

ขากลับเรานั่งสามล้อเครื่องกลับมาที่สถานีรถไฟเพื่อรอรถเที่ยวเด่นชัย-กรุงเทพฯ กลับไปหัวลำโพง ปรากฎว่ามีป้ายหน้าช่องขายตั๋วแจ้งอย่างซื่อๆ ว่ารถขบวนนี้จะมาช้า 100 นาที เอิ๊ก เอิ๊ก คงมีการขัดข้องทางเทคนิคแหละค่ะ เราก็เลยซิ่งมอเตอร์ไซค์ไปนั่งรถตู้ที่ท่ารถทัวร์กลับมาที่ถนนวิภาวดีแทน แล้วนั่งรถเมล์ไปต่อรถไฟฟ้ามาลงสถานีศาลาแดงบ้านเรา ตอนประมาณหกโมงครึ่ง รวมแล้วค่าใช้จ่ายทริปนี้สามคนอยู่ที่ไม่ถึงหนึ่งพันบาทค่ะ ที่สำคัญ อุ๊ก อุ๊ก บอกว่ามาเที่ยวแบบนี้สนุกกว่านั่งรถแจ๊สอีก

 

Leave a Comment »

No comments yet.

RSS feed for comments on this post. TrackBack URI

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

Create a free website or blog at WordPress.com.

%d bloggers like this: