Blossom Stories : Enjoy every minute of life

July 3, 2009

ทำอาชีพอะไร ทำอาชีพอะไร?

Filed under: Lifestyle — blossom2219 @ 7:01 pm

คุ้นๆ ว่ามีบางอาชีพจะได้รับการคาดหวังและความเคารพนับถือมากเป็นพิเศษ ในทุกๆ สังคม รู้สึกจะมี หมอ ครู ทนายความ พระ หรืออย่างไรเนี่ย จำไม่ได้จริงๆ ค่ะ คืออาชีพพวกนี้ เป็นคนชั่วหรือพลาดพลั้งไม่ได้เลย มิฉะนั้นได้พาดหัวหน้าหนึ่งทันทีว่า พระมั่วสีกา หมอทำคนไข้ตาย ครูลวนลามลูกศิษย์ ประมาณนี้ น่าเห็นใจเหมือนกัน มองเข้าจริงๆ เขาก็มนุษย์ปุถุชนเหมือนเราเนอะก็น่าจะมีกิเลส มีความพลั้งเผลอหรือทำผิดได้เหมือนกัน แต่ตอนเรียนคงเรียนหนักกว่าเยอะ (หรือเปล่า?) อาจจะขยันกว่า เลยทำให้เหมือนจะสบายกว่า หรือบางทีก็ได้ตังค์เยอะกว่า ว่ากันไป

 

ตอนเด็กๆ ก็ไม่เคยคิดอยากเป็นหมอนะคะ หลายคนบอกว่าได้บุญดีนะลูก ได้ช่วยคนป่วย แต่เราดันไม่ถูกกับวิชาคณิตศาสตร์และวิทยาศาสตร์เลยจบกัน แต่พอโตมาแล้วพ่อแม่เริ่มแก่ และเราเองก็มีลูกด้วย ต้องใช้บริการหมอบ่อยมาก จนรู้สึกอยากเป็นหมอขึ้นมาซะงั้น จะได้ไม่ต้องไปคอยต่อคิว รอเรียกชื่อ วัดไข้ วัดความดัน รอกันเป็นวัน ได้พบหมอทีไม่ถึง 5 นาที หมอตรวจละเอียดหรือเปล่าก็ไม่รู้ โอ๊ย นึกแล้วเจ็บใจ เลยเป็นเหตุให้รู้สึกไม่ค่อยนับถืออาชีพนี้เท่าไหร่ ใจหนึ่งก็เพราะหมอไม่ใช่เทวดานะ ถ้าเราไม่บอกอาการว่าไปทำอะไรมา มีความผิดปกติอะไรที่ไหน หมอก็วินิจฉัยไม่ได้หรอก แน่จริงเห็นปุ๊บก็บอกเลยสิว่าเราเป็นอะไร ฮา  คิดได้ดังนั้น เราก็เริ่มอ่านชื่อยาที่หมอเคยสั่งให้กินเวลาไม่สบายด้วยอาการต่างๆ จำชื่อยาไว้ไปหาข้อมูลเพิ่มเติมจากอินเตอร์เนต ซื้อตำราหมอ ตำราเภสัชมือใหม่มาอ่านเลย เอาไว้ไปถกกับหมอเวลาพาลูกไปหาหมอ ว่าทำไมจ่ายยาตัวนี้ มันแรงไม่ใช่เหรอ กินนานๆ มันสะสมในตับนะ ทำไมไม่ให้ตัวนั้น มันต่างกันยังไง น้านนนน..หมอก็หมอเหอะ ขอโทษไว้ ณ ที่นี้นะคะ

 

หลังๆ เวลาไม่สบายจะดูแลตัวเอง แก้ไขแต่เนิ่นๆ เลย เช่น ถ้าเริ่มปวดหัวเพราะตากฝนมา ต้องดื่มน้ำอุ่น นอนเยอะๆ สูดหายใจเข้าลึกๆ ถ้าท้องผูกหรือเครียดขึ้นมา ก็นี่เลย กินผลไม้ บังคับตัวเองให้กินวันละ 3 ชนิด ถ้าอาการออกมาแล้ว เช่นน้ำมูกไหล ท้องเสีย นี่หยิบยากินเองเลย หมอไม่ได้แอ้มซะหรอก

 

อุ๊ก อุ๊ก เป็นเด็กขี้โรคที่อาจจะดูภายนอกไม่ค่อยออกค่ะ แต่จริงๆ แกไม่สบายตั้งแต่เกิด มีโรคประจำตัวและไปหาหมอบ่อยมาก เกิดมาก็ได้อยู่ตู้อบในไอซียูเด็กแล้ว โตมาหน่อยก็ไอ อาเจียนจนถึงสี่ขวบโน่น จนไปหาหมอเฉพาะทางถึงได้รู้ว่าแกเป็นโรคหลอดลมอักเสบหรือหอบหืด ฟังแล้วหนักหนา แต่หมอเก่งค่ะ ให้ยาพ่นจนอาการแกดีขึ้นเรื่อยๆ หมอบอกว่าโรคนี้เด็กเป็นกันเยอะ อันนี้คงจริง เพราะถามลูกใครต่อใครก็เป็นทั้งนั้น อาจเป็นเพราะสภาพอากาศในกรุงเทพฯ ด้วย จะว่าไป เดี๋ยวนี้มีโรคภัยไข้เจ็บในหมู่เด็กๆ เยอะมาก จนเคยนึกถามตัวเองว่า มีเด็กคนไหนแข็งแรงไหมนี่ แบบว่าหมอมีวิธีการให้พ่อแม่เสียเงินได้เยอะเลย ไม่ว่าจะเป็นโรคสมาธิสั้น (ไฮเปอร์) โรคน้ำหนักน้อยเกินไป โรคอ้วน โรคทางเดินหายใจ โรคความผิดปกติทางหัวใจก็ไม่น้อย

 

เวลาพาพ่อแม่ไปหาหมอ เห็นแกยกมือไหว้หมอทุกที ทั้งที่หมอก็อายุคราวลูก ไอ้เราแทบจะเดินเข้าไปตบหัวหมอ 555 ก็แหม ทุกวันนี้เขาเรียกว่าเป็นบริการทางการแพทย์จริงไหม เราก็ไม่ได้ไปหาฟรี เอาเงินเดือนไปให้หมอด้วยซ้ำ เพราฉะนั้นเราก็ถือว่าเป็นลูกค้า มีสิทธิที่จะได้รับบริการและการปฏิบัติจากบุคคลากรทางการแพทย์ทุกคนอย่างดีด้วย ถ้าที่ไหนไม่ประทับใจเราก็มีสิทธิของผู้ป่วยที่จะร้องเรียนได้เหมือนกัน ล่าสุด โดนหมอที่รักษาลูกตำหนิมาเรื่องการให้ยาไม่ต่อเนื่อง แบบว่าเจ็บใจค่ะ แต่บังเอิญว่าลูกมีประวัติการรักษาอยู่ที่นี่ที่เดียว แล้วเขาก็เป็นหมอเฉพาะทางที่ฝากฝังกันมาตั้งแต่หมอเก่า ก็เลยกัดฟันยอม เป็นการลูบเหลี่ยมอีโก้อย่างมากเลย ทั้งนี้ก็เพราะเราไม่ใช่หมอเด็กนั่นเอง เฮ้อ ฝากไว้ก่อน

 

อโรคยา ปรมาลาภา ความไม่มีโรคเป็นลาภอันประเสิรฐ แต่ Laughter is the best medicine ค่ะ เสียงหัวเราะคือยารักษาโรคที่ดีที่สุด..

Leave a Comment »

No comments yet.

RSS feed for comments on this post. TrackBack URI

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

Blog at WordPress.com.

%d bloggers like this: