Blossom Stories : Enjoy every minute of life

October 1, 2007

ควันหลงจาก The Lost Love Songs

Filed under: Music — blossom2219 @ 6:05 pm

สืบเนื่องจากที่เป็นคนนิยมเพลงเก่าแล้วพักหลัง ๆ ดันมาติดใจ 106.5 MHz อยู่ เลยตกเป็นเหยื่อกลยุทธ์การตลาดของเขาไปโดยปริยายค่ะ ตอนได้ยินว่าจะมีคอนเสริ์ต The Lost Love Songs ก็กรี๊ดแทบสลบ แหม แค่ชื่อก็โดนใจ แต่ความที่รู้สึกตัวช้าไปหน่อย กว่าจะกระเตื้องไปกระตือรือล้นหาบัตรก็เต็มหมดแล้ว แต่ทุกอย่างเป็นไปในได้ในโลกไซเบอร์และ www.pantip.com ค่ะ ดิฉันดันทุรังหาบัตร แม้เพื่อน ๆ และน้อง ๆ จะพากันปรามาสว่าไม่มีทางได้หรอก เพราะคอนเสริ์ตกรีนเวฟนี่ไม่มีบัตรผี ไม่มีใครมาขายเก็งกำไร เขาซื้อจองกันเพราะอยากไปดูทั้งนั้น แถมค่าตั๋วก็แพง สำหรับคนทำงาน (และมีตังค์) จริง ๆ วัยรุ่นวัยโจ๋ไม่เกี่่ยว แต่แล้วดิฉันก็ได้บัตรที่นั่งอย่างดีมา (ให้มันรู้ซะมั่ง) พร้อมกับเกลี้ยกล่อมสามีจนยอมทิ้งลูกไปดูด้วยกันสักหน นับเป็นการไปดูคอนเสิร์ตครั้งประวัติศาสตร์จริง ๆ ค่ะ หลังจากรู้จักกันมาเกือบ 10 ปี

 

งานนี้จัดที่เวิร์ดเทรดถิ่นเรา เลยอุ่นใจหน่อย Bangkok Convention Hall นี่ก็ใหญ่เหมือนกัน ถึงจะไม่เท่า Impact Arena เวทีใหญ่มาก ระบบเสียงดี แสงสีใช้ได้ แต่คนที่มาดูนี่สิคะ ทำให้ได้รู้ว่างานนี้เป็นคอนเสิร์ต เช็คอายุ ของแท้ คือดูเป็นคนวัยทำงาน วัียกลางคน ท่าทางภูมิฐานมีตังค์กันทั้งนั้น บางคนเห็นเข็นรถคุณยายคุณย่ามาดูด้วย บางคนหอบลูกวัย 5-6 ขวบไม่มีเสียงกรี๊ดกร๊าดแบบวัยรุ่น (เหมือนตอนไปดูทาทา)เท่าไหร่ เห็นเขาว่าบัตรราคาแพง รอบงานก็มีบูธขายเพลงเก่า ๆ อย่าง เฉลียง แอนเดรีย หนุ่มเสก แล้วก็

บูธเล่นเกมส์จากพวกสปอนเซอร์ทั้งหลาย มีดีเจกรีนเวฟมาตะโกนเชียร์อะไรเย้ว ๆ ซึ่งเราก็ไม่รู้จักชื่อแซ่ แต่บรรดาคนมาดูคอนเสิร์ตนี่เห็นหน้าคุ้นเยอะมาก

 

กว่าคอนเสิร์ตจะแสดง เรากับสามีฟังโฆษณาเรื่องเสถียรธรรมสถานจนท่องกันขึ้นใจ เฮ้อ คอนเสิร์ตเขาเปิดตัวด้วยแฟ้มภาพเก่า ๆ สมัยหนังเรื่องวันหวานยังหวานอยู่ ที่อรพรรณ พานทอง แสดง ตามด้วยเสียงกระหึ่มของเพลงวันวานยังหวานอยู่ ของแมคอินทอช ซึ่งเราเห็นว่าคุณต้น วงศกร รัศมิทัต ที่ร้องเพลงนี้ก็มาดูคอนเสิร์ตนี้ด้วย แล้วก็เพลงงานวัด ของวงเพื่อน เรียกน้ำย่อย จากนั้นก็เห็นนักร้องวัยกรี๊ดห้าคนออกมาร้องเพลงงานวัดกับวันวานยังหวานอยู่ เราเองก็ไม่รู้จักชื่อ (และหน้า) เลยขอไม่เล่ามากนะ คนดูด้านหน้าก็นั่งกันเรียบร้อยเป็นเด็กดีมีมารยาทกันหมดเลย ไม่มีโห่ฮาป่าเถื่อน ปรบมืออย่างผู้ดีสุด ๆ

 

นักร้องเก่าคนแรกที่ออกมาคือ เอ๋ xyz ซึ่งดูจะเด็กสุดในหมู่นักร้องเก่านี้ แต่เสียงยังใสปิ๊ง ยังกับสมัย ม.4 ตอนเธอร้องเพลงสบายดีหรือเปล่า กับ กว่าจะรัก บรรยากาศงานทำได้อบอุ่นน่ารักดี ตรงที่มีเนื้อเพลงขึ้นจอยักษ์เหมือนคาราโอเกะมวลชนให้ทุกคนได้ร่วมร้องไปพร้อม ๆ กัน ด้วย แบบว่าต้องเข้าใจนะว่าเพลงเก่า แต่อาจมีคนลืมเนื้อเพลงไปแล้วไง พอดีเรานั่งตรงกลางฮอลล์ก็รู้สึกได้ยินเสียงเพลงเบา ๆ คลออยู่รอบตัว รู้สึกโรแมนติกและขลังดีจัง เป็นนักร้องคงปลื้มเพราะมีคนช่วยร้องตั้งเยอะ ตามติดมาด้วยเสียงสดของ ไก่ สุธี แสงเสรีชน ร้องว่า สอบเมื่อไรต้องเด่น ฉันมีเธอเป็นน้ำทิพย์ชื่นชู… กรี๊ดแทบสลบ นี่คือเพลงรักวัยรุ่นสมัยนั้นที่ยืนยันความรักดีของเด็ก ขอภาพไว้คั่นตำรา คนร้องตุ้ยนุ้ยเหมือนคนนั่งข้างเราเลยอ่ะ

 

หลังจากนั้นก็จำไม่ค่อยได้ว่าใครบ้างหรอกนะ เพราะมากันเยอะมาก ต้องขอชมทีมงานว่านอกจากแนวคิดเรืื่่อง The Lost Love Songs จะโดนมากแล้วยังมีความพยายามเป็นเลิศในการไปติดต่อตามตัวนักร้องเก่าเก๋ากึกพวกนี้มาให้เราได้ยลโฉมตัวจริง ๆ เป็น ๆ กันอีกจนได้ มีคุณจิ๊บ ร.ด. ซึ่งเป็นถึงผ.อ. กระทรวงการต่างประเทศไปแล้ว ยังมาร้อง ร.ด. เด็กไทยผมเกรียน ไปเรียนต้องเกาะรถเมล์ให้ฟังอีก แดนเซอร์ก็แต่งชุด ร.ด. แบบเท่ห์ดีว่ะ มีเศรษฐา ศิระฉายา ด้วย ลุกโตเป็นสาวแล้วพี่แกยังร้องเพลงเพราะเหมือนในเทปเลย เราเองก็เกิดไม่ทันสมัยพี่แกดัง ๆ หรอกนะ บอกก่อน

 

นักร้องหญิงที่มาก็มี อุ้ย รวิวรรณ จินดา ปวีณา ชารีฟสกุล เอ๋ พัณนิดา จันทนีย์ อุณากูล เสียงยังดีทุกคน เพลงพวกเขาก็คลาสสิคดี แต่เรารู้สึกว่าไม่ได้เก่ามากเท่าไหร่ อย่างอุ้ยนี่ รู้สึกว่ายังเห็นบ่อย ๆ ทางทีวีอยู่เลย เรามากรี๊ดสลบตอนที่อ๊อด คีรีบูน ออกมา พี่แกหน้าตาไม่เปลี่ยนเลย มีมุขเชย ๆ เหมือนเดิม ที่สำคัญร้องเพลงลูกคอเป็นชั้นเหมือนเดิม เราแอบมองไปเห็นป้ารุ่นใหญ่ที่นั่งหลังเราตบมือกันเกรียวตอนเขาออกมา ส่วนลุง ๆ ข้างหน้าก็ร้องคลอตามตลอดเพลง น่ารักดีจัง เราไม่ใช่แฟนพันธ์แท้คีรีบูน แต่รู้จักพี่แกตอนร้องเพลงคู่รวมดาว ไม่เคยดูคอนเสิร์ตแก ไม่เคยนนึกว่าจะได้เห็นตัวเป็น ๆ มาร้องสดแบบนี้ ไม่ผิดหวังล่ะ ร้องเพราะจริง ๆ

 

ที่แนวหน่อยก็เห็นจะเป็นคุณปู พงษ์สิทธิ์ คัมภีร์ แหมทีมงานนี่ก็ช่างหามาได้ นับถือ คือพี่แกเฮ้วผิดกับคนอื่นเลย แต่น่ารักมาก ชอบที่เขาบอกว่า คนดูเรียบร้อย เขาไม่คุ้น ปกติไปเล่นที่ไหนต้องมีตีกัน ซึ่งเขาชอบเพราะได้เลิกเร็ว ที่นี่แอร์เย็น มีห้องแต่งตัวกับห้องน้ำส่วนตัว กระจกบานใหญ่ เขาตื่นเต้น ฟังแล้วน่าเอ็นดูศิลปินเพื่อชีวิตอย่างมาก แต่พี่แกร้องเพลงเพราะโคตร อันได้แก่ เพลง คิดถึง ที่บอกว่า เสียงคลื่นซัดสาด มองเห็นไกลสุดขอบ..ฟ้า น่ะ เพราะมาก ๆๆๆ

 

ช่วงสนุกน้อยหน่อย (แถวบ้านบอก กร่อย) ก็มีนะ อย่างตอนคุณหนุ่มเสก เสกสรร ชัยเจริญ เขามาร่ำลาเวทีเนี่ย ก็ไม่ค่อยเข้าใจว่าทำไมต้องเน้นและกินเวลาขนาดนั้น มุขแกก็ฝืด ๆ ด้วยล่ะ เราแอบเชียร์ให้ลงเวทีไปซะที จะดูคนอื่น ฮิ ๆ ส่วนภูสมิง ก็มาร้องเพลงบทเรียนสอนใจ กับ ลองรักอีกครั้ง กรี๊ดอีกทีตอนถึงคิว ตั้ม สมประสงค์ มาร้องเพลงพูดไม่ออกกับทนได้ทุกที แมนสุด ๆ พี่แกไม่ยอมถอดแว่นดำเลย ไม่รู้ว่ากลัวแสงหรือไง แต่เสียงยังแน่นและเท่ห์อยู่มาก

 

เราว่างานนี้ทีมงานผู้จัดทำได้ดีแบบต้องชมเชยและทึ่งในความพยายาม การเขียนสคริปต์บทพูดของศิลปินบนเวทีลื่นไหล มีมุขฮากำลังดี ทะเล้่นกำลังน่ารัก ไม่ถึงกับทะลึ่งตึงตังแบบคาเฟ่ แซวคนมีอายุแบบให้อมยิ้ม การจัดลำดับแสดงก็ใช้ได้ ผสมผสานกับการแสดงของเด็กรุ่นใหม่ในบทเพลงเพราะ ๆ เก่า ๆ ในดนตรีแบบเดิม ๆ เวทีเขากว้างใหญ่แต่บริหารเวทีได้คุ้มดีนะ มีบันไดให้วิ่งขึ้นวิ่งลง เห็นความเคลื่อนไหวรอบไปหมด แดนเซอร์มาเติมสีสัน อย่างเพลงงานวัด เห็นพากันถือลูกโป่งออกมา เพลง ร.ด. ก็แต่งชุดร.ด. เพลงสอบตก ก็แต่งชุดแบบเกเรหน่อย น้องศิลปินใหม่ๆ เขาก็พยายามทำการบ้านทั้งเพลงช้าเพลงเร็วมาอย่างดี ขอปรบมือให้ในสปิริตของทีมงานแล้วก็ค่ายเพลงที่เกี่ยวข้องที่ใจกว้างพอจะยอมให้แกรมมี่เอามารวมไว้ที่นี่

 

สรุปคือคุ้มค่าตั๋วมาก เพราะดูบัตรราคา 2000 บาท ที่โซนหน้าสุด ในราคา 1800 บาท แล้วได้ดูศิลปินมากมายก่ายกองและเพลงที่เรารู้จักเยอะขนาดนี้ ศิลปินเก่า ๆ และใหม่ ๆ ต่างก็ยืนยันเห็นพ้องกันหมดถึงความละเมียดละไมของบทเพลงเก่า ๆ ซึ่งเราเองก็ยังยืดอกอย่างภูมิใจว่าเราเป็นคนรุ่นนั้นเว้ย คอนเสิร์ตคืนนั้นเลิกห้าทุ่มครึ่ง พ่อเราโทรมาบอกว่าลูกสาวยังไม่ยอมนอนให้มารับกลับไปด้วย ลูกเราไม่โกรธหรอกที่ไม่พามาด้วย แค่ไม่นอน เหอ เหอ ก็โอเค ส่วนคุณพ่อคุณแม่ที่พาลูกมาด้วยเห็นพากันแบกลูกสภาพหลับกลับไปตอนสี่ทุ่มกว่ากันเป็นแถว เอาเป็นว่ายังไงก็คุ้มค่าที่หนีลูกมาดูแล้วกันนะ จะพยายามไม่ทำอีก

 

 

1 Comment »

  1. สนุกด้วยเหมือนกันอ่ะ รู้สึกว่าคอแห้งเลยอ่ะ ที่สำคัญนะ โ ค ต ร เมื่อย ก้น เลยอ่ะ  นั่งตั้งแต่ ทุ่ม > ห้าทุ่มครึ่ง เป็นการดูคอนเสริต ที่เมื่อย (ก้น) ที่สุด อิ อิ
    ไม่รู้จะไปเย้ว เย้ว ตอนไหนอ่ะ
     
    ตอนกร่อย ๆ ยังมีอีกตอนนึงนะ  ชื่อจำไม่ได้แต่อยู่ วงฟรีเบิร์ด อ่ะ มุขก็ฝืด แถมโชว์ พาว กับวงดนตรีอีก
    แต่เอ ประโยคที่ว่า "จะพยายามไม่ทำอีก " มันฟังดูคุ้น ๆ นะ แม่มึ๊งงงงงงงง

    Comment by ekarin — October 4, 2007 @ 3:56 pm | Reply


RSS feed for comments on this post. TrackBack URI

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

Blog at WordPress.com.

%d bloggers like this: