Blossom Stories : Enjoy every minute of life

March 30, 2006

๒๘ มีนาคม 49

Filed under: Uncategorized — blossom2219 @ 12:24 am

๒๘ มีนาคม 49

 

ผ่านไปอีกวันในมากาติ (ไม่ใช่มาจาเล่อย่างเพลงดูม ดูม ของพี่ทาทานะ) เขาเรียกมากาติซิตี้นะ ไม่ใช่มนิลา ถามไปถามมาได้ความว่ามากาติเป็นส่วนหนึ่งของมนิลานั่นแหละ แต่เป็นย่านธุรกิจที่พวกเขาภาคภูมิใจประมาณนั้น ผู้คนที่นี่หน้าตาเหมือนคนไทย (ไทยแท้นะ ไม่ใช่ไทยจีน หมวยตี๋อ่ะ) เอามาก ๆ ประมาณดูคมเข้ม แต่ดูดุ เขาว่าเราเหมือนฟิลิปปินส์ด้วย ว่ากันไป ความจริงรู้อยู่แล้ว เพราะเคยมีเพื่อนคนไทยบอกเหมือนกัน  ก็เราตัวดำอ่ะนะ ต้องเข้าใจ

 

อาหารเช้าที่โรงแรมวันนี้ไม่ต่างจากเมื่อวานมากนัก คิดถึงอะไรแซบ ๆ ข้างทางบ้านเราจังแฮะ เมื่อวานเย็นได้กินอาหารฟิลิปปินส์ วันนี้กลางวันก็แถมไปอีกมื้อ เพราะที่แผนกพากันไปเลี้ยงพนักงานใหม่สองคนที่เพิ่งได้เงินเดือนเป็นเดือนแรก กินฟรีอีกแล้วครับท่าน เสียอย่างเดียว ทำไมไม่เลือกร้านอาหารอิตาเลียนนะ หรือสเต็กก็ยังดี หลายคนรู้ดีว่าอาหารไทยเราอร่อยมาก ขนาดอีตาคนที่มาเรียนด้วยกันยังพูดถถึงแต่ต้มยำกุ้งด้วยความชื่นชมสุดฤทธิ์ นึกแล้วภูมิใจจริง ๆ ที่ประเทศเรามีของดีเยอะเลย เสียดายเอามาม่าต้มยำกุ้งมาห่อเดียว ไม่งั้นจะเอามากดน้ำกินให้ชื่นใจไปเลย

 

วันนี้ได้เรียนเยอะ เจออาจารย์หลายคน ตอนเรียนเรื่องเกี่ยวกับบุคคลและค่ารักษาพยาบาล เชื่อไหมครูที่สอนยังชมเลยว่าเราเก่งกว่าครูอีก มีพนักงานใหม่ในแผนกบุคคลของเขายังมาถามเราเรื่องสัญญาเลย อะไรฟะ โง่กว่าเรานี่ เจอคนแคนาดาที่มาจากควีเบกด้วย และก็เจอหมอที่เป็นคนฝรั่งเศสเลยได้พูดฝรั่งเศสเยอะเลย ความจริงจะพูดภาษาอะไรก็ไม่มีปัญหาหรอก เพราะเรียนมาเยอะซะขนาดนี้ ทำงานกับพวกอินเตอร์แบบนี้มาก็หลายปีดีดักด้วย แต่ให้ตายเหอะ รู้สึกเหนื่อยชะมัดเวลาต้องพูดภาษาต่างด้าวเนี่ย เหมือนต้องแอคติ้งเยอะ ใช้เสียงและพลังงานเยอะเหลือเกิน ไม่ได้กระแดะนะขอบอก แต่มันจะเป็นไปเองเวลาที่เปลี่ยนภาษาพูด เหมือนฟังก์ชั่นออดิโอในดีวีดียังไงยังงั้นแหละ ทุกคนก็พากันชื่นชมเหมือนสมัยเป็นนักเรียนแลกเปลี่ยนที่แคนาดา แต่เรารู้สึกเหนื่อย เบื่อที่ต้องพูดเรื่องเดิม และอยากกลับบ้านแล้วอ่ะ

 

เลิกเรียนประมาณหกโมงเปิดตูดเลย เดินวนไปวนมาหลงอีกต่างหาก ทั้งที่เส้นทางก็ใกล้กันแค่นั้น ถามทางไปประมาณสามรอบกว่าจะถึง คือรู้ว่ามันอยู่แถวนี้แหละแต่เดินไม่ถูก เอ๋อเรื่องทางของแท้ คราวหน้า (ถ้ามีคราวหน้านะคะ) จะเลือกโรงแรมที่มันตรงข้ามออฟฟิศให้รู้แล้วรู้รอด

 

พรุ่งนี้น่าจะได้เลิกเร็ว จะได้กลับมาเก็บกระเป๋าประเมินสถานการณ์ว่าสามารถซื้ออะไรเพิ่มได้อีก อยากนวดเท้า นวดตัวจัง รู้สึกปวดเมื่อยเหลือเกิน โดยเฉพาะเท้า อาจจะใส่ร้องเท้าแตะขึ้นเครื่องเหมือนตอนมา เพราะเบื่อลากส้นสูงเต็มที ถ้าไม่ใช่เพราะเป็นออฟฟิศ คงลากแตะไปเหมือนกัน แต่ต้องทำตัวให้โปรเฟสชันแนลหน่อย เพื่ออนาคต หมอคาสเตลบอกให้เราเดินทางบ่อย  ๆ จะได้โกอินเตอร์ ว่าไปนั่น แล้วคุณเฮชอาร์เนี่ยจะได้เดินทางไปไหนได้เหรอ พี่สมวงศืไม่เห็นเคยให้ไปไหนเลย กว่าจะได้มามนิลานี่ก็ปาเข้าไปเกือบสองปี เป็นการดาวน์เกรดจากเจนีวามามนิลาอีกต่างหาก

 

อาหารเย็นวันนี้ถูกใจที่สุด กินคนเดียว เข้าครัวเอง เมนูประจำวันได้แก่ยำยำผัดขี้เมาแห้ง ทุลักทุเลกับการใช้ถ้วยเล็ก ๆ ต้มน้ำในไมโครเวฟและลวกเส้นอยู่ซักพัก คลุกเคล้าเครื่องปรุงในห่อก็จะได้รสชาติผัดขี้เมาถูกใจ ของหวานเป็นส้มจากกรุงเทพฯ หวานอร่อย เป็ปซี่น้ำแข็งอีกหนึ่งแก้ว มื้อนี้ไม่เสียตังค์ แต่อร่อยอย่าบอกใครเลย 

 

ถึงคุณลูกและสามีสุดที่รัก หวังว่าสบายกันดี โอเค โอเคนะ แม่อยู่ที่นี่เหนื่อยทุกวันเลย ถ้ามาด้วยกันก็คงไม่สนุกหรอกนะ กว่าจะเรียนเสร็จมืดค่ำทุกวัน ไม่มีแรงเที่ยว บ้านเมืองเขาก็ไม่ได้สวยงามขนาดนั้น คนบ้านเขายังชอบไปเที่ยวบ้านเราและพากันยืนยันเป็นเสียงเดียวกันว่าบ้านเราสวยกว่าเยอะ อาหารอร่อยกว่า ของที่ไปช้อปปิ้งที่นี้ก็มาจากบางกอกเกือบทั้งนั้น เอาไว้เป็นประเทศที่สวยกว่านี้อย่างในยุโรปเนอะ เรายกทีมไปกันเลย

Leave a Comment »

No comments yet.

RSS feed for comments on this post. TrackBack URI

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

Create a free website or blog at WordPress.com.

%d bloggers like this: