Blossom Stories : Enjoy every minute of life

March 30, 2006

ผจญภัยในฟิลิปปินส์

Filed under: Uncategorized — blossom2219 @ 12:10 am

๒๖ มีนาคม 49

 

และแล้วก็ได้เดินทางไปต่างประเทศด้วยเรื่องงานเหมือนที่หมอดูทำนายไว้ เอ้ย ตามที่ทางสำนักงานใหญ่เขามีการกำหนดวันอบรมมาซักที คราวนี้ไปถึงมะนิลา ประเทศฟิลิปปินส์เชียวค่ะ (หลังจากที่คราวที่แล้วไปเชียงราย)

 

การเดินทางไปต่างประเทศนี่มันไม่เห็นสวยหรูอย่างที่เคยคิดไว้เลยนะคะ เริ่มจากการเช็คอินที่แอร์พอร์ต ดือไม่ได้เดินทางออกนอกประเทศนานมากแล้วอ่ะนะ แล้วคราวที่แล้วที่ไปก็ไม่ได้ฉายเดี่ยว คือไปกันเป็นฝูง เพื่อนทำอะไร เราทำด้วย และตอนนั้นก็เด็กมาก เลยไม่รู้ว่าอะไร ๆ มันต้องผ่านขั้นตอนวุ่นวายซะขนาดนี้ ตั้งแต่ทำพาสปอร์ต จองตั๋ว (ดีว่าที่ทำงานทำให้) วีซ่า คิดดูดิ เครื่องออกตอนสิบเอ็ดโมงสิบนาที (ตามในตั๋ว) แต่ที่บ้านบอกว่าเราต้องมาแต่เช้า ประมาณแปดเก้าโมง เราก็เฮ้ย อะไรวะ พอมาถึงก็เข้าใจ ประมาณว่าแถวยาวมาก อย่าว่าแต่การบินไทยเลย ยาวมันทุกแถว ทั้งชั้นพิเศษ ชั้นประหยัด ไม่รู้แถวไหนเป็นแถวไหน มั่วมาก คนเยอะเหมือนจะไม่ทีท่าว่าน้อยลงเลย พากันออกนอกประเทศกันใหญ่ สนามบินดูวุ่นวายอย่างกับตลาดสด ถ้ามีเด็กเดินขายพวงมาลัย หรือ คนเดินขายลูกอมกับหมากฝรั่งล่ะก็ใช่เลย ไม่เห็นน่าจะมีแต่คนมีกะตังค์ซื้อตั๋วไปเที่ยวเมืองนอกอย่างที่เราคิดเลยอ่ะ ฝรั่งก็ปากมากด่าระบบสนามบินบ้านเราใหญ่เลย ไอ้ครั้นจะยืดอกปกป้องประเทศชาติตอนนั้นก็ใช่เรื่อง อีกอย่างพวกมันก็คงเอาเงินมาใช้ในบ้านเราเยอะแล้วล่ะ ปล่อยมันไป แต่แอบนึกในใจว่าไอ้พวกฝรั่งปากหมา ถ้าประเทศแกดีนักก็มุดหัวอยู่แต่ประเทศแกดิ มาเที่ยวบ้านฉันทำไม ถึงระบบสนามบินจะห่วย แต่ทรัพยากรที่นี่ก็หลอกให้คนโง่(ที่ทำตัวเหมือนพวกศิวิไลซ์) อย่างแกมาใช้เงินที่นี่ตั้งเยอะละวะ

 

เห็นฝรั่งต่อแถวคดไปคดมาเป็นงู ก้อต้องถามให้แน่ว่าแถวนี้ชั้นประหยัดของการบินไทยหรือเปล่า พอดีคนที่อยู่หน้าเราเป็นหนุ่มดูใจดีหน่อย ก็เลยได้คุยพอให้หายตื่นเต้น เขาบอกว่าเป็นอย่างนี้ทุกวันอาทิตย์เอากระเป๋าใบใหญ่ขึ้นเครื่องแล้วกะว่าน่าจะมีเวลากินข้าวกินปลา ปรากฎว่าเขาเรียกไปต่อแถวอะไรซักอย่าง ก็เลยไปยื่นหนังสือเดินทางตรงที่ตรวจหนังสือเดินทาง จ่ายค่าภาษีสนามบินห้าร้อยบาท แล้วก็ร่ำลาที่บ้านเลย เราเองก็อุ้มกระเป๋าโน้ตบุคไอบีเอ็มเครื่องละหลายตังค์ติดตัวขึ้นเครื่องไปด้วย เพราะกลัวหาย ไอ้ครั้นจะไม่เอามาก็กลัวจะเหงา เลยยอมกล้ามขึ้น

 

เราต้องไปขึ้นเครื่องที่ประตูสามสิบสอง ก็ดูป้ายเอา ไม่มีเจ้าหน้าที่ของสนามบินหรือเจ้าหน้าที่สายการบินคอยชี้แนะซักกะจุด ใจร้ายจัง หรือคนที่เขาจะเดินทางไปต่างประเทศนี่ต้องดิ้นรนกันให้ได้ตั้งแต่ในสนามบินบ้านเราก็ไม่รู้ เข้ามาข้างในผู้คนพลุกพล่านน้อยลงหน่อย คราวนี้เป็นบรรยากาศห้างสรรพสินค้าที่ฝรั่งเขาชอบซื้อของกลับบ้านกันเพราะไม่เสียภาษี เราไปลองด้อม ๆ มอง ๆ ดูก็ไม่เห็นว่าราคาจะถูกตรงไหนนี่หว่า ก็ไม่ได้ซื้ออะไร เดินไปเดินมาอยู่แป๊ปก็เจออีตาฝรั่งคนที่ต่อแถวด้วยกันก่อนหน้านี้ เขาว่าเที่ยวบินเขาดีเลย์ไปห้าชั่วโมง อะไรกันฟะ ก็เลยชวนกันไปกินน้ำ เขาให้นามบัตรไว้ถึงได้รู้จักชื่อกันเสียที่ กะจะเอาไว้แนะนำให้น้องที่ทำงานคนที่ยังโสด (เป็นใครรู้ตัวแล้วยกมือเลยนะ) ทำงานด้านพัฒนาเว็บให้บริษัทฟอร์ดมอเตอร์เชียวนะน้อง ไม่ใช่ฝรั่งขี้นก

 

ได้นั่งที่ริมหน้าต่างตามที่ขอไว้ และไม่มีใครนั่งข้าง ๆ ไปตลอดทาง เป็นที่นั่งว่างไม่กี่ที่นั่งของเที่ยวบินทีจี หกสองศูนย์เนี่ย เราไม่ได้หลับเลยตลอดทาง ไม่ได้ตื่นเต้นนะ แต่เราปรับเบาะก็แล้ว หนุนหมอนก็แล้ว นั่งไม่สบายพอจะหลับได้ อีตาคนนั่งใกล้นี่สิ หลับคอพับได้ตลอดทางน่าอิจฉา มีอาหารเสริฟบนเครื่องมื้อหนึ่ง แค่พอกินได้ ตอนนี้นึกเจ็บใจว่าไม่ได้เอาส้มใส่กระเป๋าถือมา ไม่งั้นคงนั่งกินอร่อยไปแล้ว ระยะเวลาในการบินจริง ๆ สองชั่วโมงนิดเดียว แต่เสียเวลารอการจราจรทางอากาศหรืออะไรเนี่ย นานมากเลย ฉายหนังเก่า ๆ เรื่องหนึ่งได้จบเรื่อง แอบเห็นตอนบินผ่านก้อนเมฆว่าอุณหภูมิข้างนอกตั้งลบสี่สิบเจ็ดองศาเซลเซียสแน่ะ ยิ่งสูงยิ่งหนาวอย่างเขาว่าไว้

 

เครื่องถึงสนามบินนีนอย อาคิโน ที่ฟิลิปปินส์ตรงเวลา เราก็เดินตามผู้คนออกไป ยังไม่รู้ว่าจะไปไหนเหมือนกัน เดินออกมาสุดตรงทางเดินก็มีผู้ชายอ้วนล่ำถือป้ายชื่อเราอยู่ข้างโลโก้ไอโอเอ็ม โห ดีใจจัง ไม่ต้องเอ๋อต่างบ้านต่างเมือง เขาช่วยถือของ เอาพาสปอร์ตเราไปยื่นตรงช่องพวกได้สิทธิพิเศษทางการทูตด้วยนะ ประมาณว่าไม่ต้องต่อคิวเลย ให้มันรู้ซะมั่ง รอกระเป๋าเดินทางใบที่โหลดขึ้นเครื่องกันซักพัก ถึงตอนนี้เข้าใจแล้วว่าทำไมผู้โดยสารหลายคนเขาหอบกันอีรุงตุงนังขึ้นเครื่องทั้งใบใหญ่มากใหญ่น้อย เพราะรอกระเป๋าโคตรนาน ชวนคนขับรถคุยไปหลายเรื่องแล้วก็ยังไม่มา เฮ้อ ได้รู้ขนาดว่าภรรยาเขาก็เคยทำงานอยู่ไอโอเอ็ม เป็นเลขาคุณไอรีน่า รู้เพิ่มอีกว่าคุณไอรีน่าตอนท้องชอบกินกล้วยมาก โห วงในของแท้เลย

 

เขาขับรถพาเราไปส่งที่โรงแรม จริง ๆ เป็นเซอร์วิซอพาร์ธเมนท์น่ะ หรูหราระดับสามสี่ดาวคงได้ ทางออกจากสนามบินไปที่พักนั้นวิวไม่สวยเลย เราแอบตกใจนิด ๆ ในความซอมซ่อของบ้านเมือง เหมือนบ้านแถบชนบทมาก ๆ ที่เคยเห็นในหนังที่ถ่ายทำในประเทศห่างไกล ดูโทรมจริง ๆ นะ ไม่อยากบอกว่าบ้านเราสวยกว่าเยอะ เดี๋ยวจะมีคนน้อยใจ (ลองนึกถึงเส้นวิภาวดีแล้วกัน สองข้างทางไม่มีชุมชนแออัดหรือตึกโทรม ๆ หรอกจริงไหม) แต่พอเข้ามากาติ ซึ่งเป็นย่านที่เราพักและได้ชื่อว่าเป็นย่านธุรกิจสุดหรู เราเห็นความเปลี่ยนแปลงเลย คือมีตึกระฟ้า ชื่อบริษัทฝรั่งหรา ใหม่เอี่ยม สวยงาม เป็นระเบียบเรียบร้อย มีป้ายถนนหนทาง ดูเจริญหูเจริญตา สะอาดมาก ตรงข้ามที่พักเรามีเซเว่นด้วย ไม่อดตายแน่

 

เช็คอินเสร็จก็เริ่มซ่าส์เลย ขอแลกเงินไปยี่สิบดอลลาร์ได้มาหนึ่งพันเปโซ (โดนขูดรีดนิดนึง) ถ้าแลกข้างนอกจะได้เยอะกว่านี้อีกแต่เราไม่ได้แลกที่สนามบินเพราะลืมสนิท ก็เลยยอม เพราะจะนั่งแท็กซี่ไปกลอเรียตต้า อันเป็นสถานที่ช้อปปิ้งอันเลื่องชื่อ ค่ารถสี่สิบบาท ตามมิเตอร์ ก็ไม่เลว ห้างเขากว้างใหญ่ไพศาล ประมาณฟิวเจอร์ปาร์ค บวกกับซีคอน บวกกับสยามพารากอนเห็นจะได้ (แต่ไม่มีโชว์รูมรถราคายี่สิบล้านหรอกนะ) เราก็ลุยร้านหนังสือ ร้านขายยา ซุปเปอร์มาร์เก็ต บ้านเขามีแบรนด์ดังเหมือนบ้านเรา อย่าง บอสสินี จิออร์ดาร์โน กุชชี่ ฟาสท์ฟู้ดก็เหมือน เหมือนเยอะแยะ อากาศก็ไม่ต่างกัน ผู้คนก็หน้าตาเหมือนคนไทยเป๊ะ เราเดิน ๆ อยู่ไม่มีใครรู้ว่ามาจากที่อื่นเลย เพราะหน้าเราคงไปทางนั้น ถ้าขาวหมวยมาอาจรู้สึกอีกแบบ ช้อปซะเพลินหาแท็กซี่กลับตอนทุ่มหนึ่ง คราวนี้เจอทีเด็ด เราไม่เห็นมิเตอร์ก็เลยถามว่าไม่มีมิเตอร์เหรอ เขาก็บอกไม่มีและบอกว่าคิดร้อยเดียว เราก็โนเวย์ทันที เขาก็ถามว่าเท่าไหร่ เราบอกเรามาแค่สี่สิบ มันก็ยังจะขอหกสิบ เรานึกในใจพาฉันไปให้ถึงก่อนเหอะ ปรากฎว่าวิ่งตอนแรกเลยไป เราหาเซเว่นไม่เจอ วนมารอบหนึ่ง อีตอนวนขอขึ้นราคาทันทีว่าแปดสิบแล้วกัน เชื่อแม่งเลย พอเขาเห็นว่าตรงนี้ใช่ไหม เราก็ใช่ลงทันทีให้ไปหกสิบ มันก็ แปดสิบ เราก็ทำไม่รู้ไม่ชี้ จะเข้ามาตีกันก็เอาดิ เราจ้ำเข้าโรงแรมเลย

 

 

 

Leave a Comment »

No comments yet.

RSS feed for comments on this post. TrackBack URI

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

Create a free website or blog at WordPress.com.

%d bloggers like this: