Blossom Stories : Enjoy every minute of life

March 13, 2006

กว่าจะได้เจอกัน

Filed under: Uncategorized — blossom2219 @ 2:36 pm
กว่าจะได้เจอกัน
 

เดือนที่วันเบา ๆ มาไม่ตรงเตามกำหนด  ดิฉันแอบคิดอยู่ในใจว่าน่าจะท้อง ซึ่งแน่นอนว่าเป็นข่าวดีเพราะได้แต่งงานมีคู่ถูกต้องตามกฎหมายทุกประการแล้ว ก่อนหน้านั้นฝันดีด้วย คือฝันเห็นในหลวง ฝันว่าได้นั่งรถประจำทางไปกับท่าน และท่านก็รับสั่งถามอะไรกับดิฉันด้วย สำหรับดิฉันแล้ว พอฝันเห็นพระองค์ท่านทีไร มักจะหมายถึงสิ่งดี ๆ ในชีวิตกำลังจะเกิดขึ้นเสมอ ตั้งแต่ตอนสอบเอ็นทร้านซ์ รัปปริญญา ได้งานทำ แล้วคราวนี้จะเป็นอะไรได้หนอ หลังจากแต่งงานมาได้ 6 เดือน ทนร้อนใจกับความสงสัยอยู่ไม่กี่วันก็ไปซื้อ Pregnancy Test จากร้านขายยาแถวที่ทำงานมาตรวจดู ใช้ก็ไม่เป็นหรอก แกะห่อนั่งอ่านในห้องน้ำ เห็นว่าความแม่นยำสูงแม้ประจำเดือนจะขาดไปเพียงวันเดียว ประมาณนั้นเลย ผลปรากฎว่าท้อง อ่านย้ำแล้วย้ำอีก ว่าผลที่ออกมาแปลว่าท้องจริง ๆ นะ มือไม้สั่น น้ำตาคลอ รู้สึกว่ามันช่างยิ่งใหญ่เสียจริง ดิฉันมีอีกชีวิตหนึ่งอยู่ในท้อง เย็นนั้นเราไปโรงพยาบาลเอกชนแถวที่ทำงานอีกเพื่อความชัวร์ หมอบอกว่าท้องได้เดือนกว่า ให้ยาบำรุงมาเริ่มกิน พร้อมคำแนะนำร้อยแปดประการซึ่งมีประโยชน์มาก เช่น ห้ามยืน เดิน  นั่ง ติดต่อกันเกินหนึ่งชั่วโมง ห้ามอุ้มเด็ก ห้ามซ้อนมอร์เตอร์ไซค์ ห้ามนั่งสามล้อ ห้ามขึ้นบันไดชัน แม้ว่าจะมีตำราของหลายหมอบอกว่าประจำเดือนขาดไปนิดเดียว อาจไม่ท้อง หรือความแม่นยำของที่ทดสอบนี้ไม่ 100 เปอร์เซนต์ แต่ฉันแน่ใจว่าท้องจริงชัวร์ ความรู้สึกมันบอก และชีวิตก็เริ่มเปลี่ยนไปนับตั้งแต่วินาทีนั้นเลย

 

            ถ้าตอนเด็กหมอดูที่ไหนมาบอกว่าจะมีลูกตอนอายุ 29 ปีนี่ ดิฉันคงเลิกคิ้วแสดงความไม่เชื่อถืออย่างออกนอกหน้า (ปกติก็ไม่เคยดูหมออยู่แล้วล่ะคะ แฮ่ะ ๆ ) เพราะไม่เคยรู้สึกถึงความเป็นแม่ในตัวเองเลย ไม่เคยมีโอกาสได้ใกล้ชิดเด็กแรกเกิด หรือ เด็กเล็ก ที่ไหน

มีน้องชายคนนึงก็เล่นมาด้วยกันเหมือนเป็นเพื่อนกันซะมากกว่า ที่สำคัญดิฉ้นเป็นคนกลัวการท้อง การคลอดลูก เป็นที่สุด (น่าแปลกที่กลัวอะไรที่ไม่เคยเจอกับตัวด้วยซ้ำ) หนังเรื่องไหนมีฉากนางเอกเบ่งคลอดลูก ดิฉันเป็นอันหลับตาปี๋ ขนาดตอนเข้าคอร์สตั้งครรภ์คุณภาพแล้วเขามีการฉายวีดีโอการคลอดลูกให้ดูเพื่อประกอบการฝึกเบ่งคลอด ดิฉันยังไม่กล้าดูเลย ไม่อยากเห็น เวลาไปไหนมาไหนแล้วเห็นผู้หญิงท้องใหญ่จะกลัวเขามาก กลัวท้องจะแตก กลัวท้องจะหล่นลงมา สุดจะพิลึกคน แต่ ณ วินาทีที่รู้ว่าท้อง ไม่รู้ความกลัวที่ว่ามันหายไปไหน ถ้าจะให้ถามให้ถูก ก็คงต้องบอกว่าไม่รู้ว่าความกลัวที่มีมาเนิ่นนานเกือบ 30 ปีนั้นน่ะ

มันถูกแทนที่ด้วยความรู้สึกแบบอื่นได้ยังไง 

            สิ่งเดียวที่คิดคือต้องดูแลตัวเองอย่างดีที่สุด เพื่อให้ลูกเกิดมาแข็งแรง อ่านหนังสือเกี่ยวกับการตั้งครรภ์เตรียมคลอดเยอะมาก (อันนี้ต้องขอบคุณคนใกล้ชิดที่สนับสนุน

ข้อมูลพวกนี้) พยายามกินอาหารที่มีประโยชน์ต่อลูกในท้องสุดฤทธิ์ทั้งที่ของบางอย่างไม่เคยชอบเลย และไม่อร่อยอีกต่างหาก ดิฉันตั้งใจจะคลอดเองด้วยซ้ำเพราะ (ตามที่อ่านมา)

เห็นว่าเป็นวิธีธรรมชาติ แผลหายเร็ว และก็อยากรู้จริง ๆ

ถึงสุดยอดของความเจ็บปวดที่ใคร ๆ พูดกัน

Leave a Comment »

No comments yet.

RSS feed for comments on this post. TrackBack URI

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

Create a free website or blog at WordPress.com.

%d bloggers like this: